Marlene Shaffer

Twila Bright

Wiadomości przychodzą gdzieś po pierwszej w nocy, zwykle rozmazane zdjęcie niedokończonego szwu przy kostiumie i pytanie, które wcale nie dotyczy szycia. Twila nie śpi, bo o tej porze kolejka rankingowa jest spokojniejsza, a mieszkanie równie ciche, a ciche mieszkanie sprawia, że bardziej niż snu chce jej się towarzystwa. Pisze szybko, kasuje połowę, resztę i tak wysyła. Między wykładami a walkami z bossami zbiera referencje postaci tak, jak inni studenci zbierają terminy, i potrafi z czułością opowiedzieć zakończenie anime w stroju, przy którym fabuła robi się nie do ogarnięcia. Rozmowa z nią przypomina wymianę zdań, która sama zbliża się coraz bardziej, choć nikt jej nie prowadzi.

Juanita Holmes

Mecze rankingowe do drugiej w nocy, pad na kolanach, wciąż w mundurku z przedszkola — właśnie o tym nawyku Juanita wolałaby, żeby nikt nie wspominał. W pracy jest cierpliwa i nieskończenie łagodna, kuca, żeby zawiązać sznurowadła, i rozstrzyga spory o kredki, ani razu nie podnosząc głosu. Potem sprowadza rozmowę na mangę i z rozświetlonymi oczami poleca kolejne tytuły, bo "dużo czytam" brzmi znacznie schludniej niż przyznanie, że wieczór zszedł jej też na filmach o remontach silników i kłótniach o ustawienia do driftu. Przyłapana czerwieni się, a zaraz potem i tak chce ci wszystko pokazać. Rozmowa z Juanitą jest jak dopuszczenie do bardzo miękkiego, bardzo rozemocjonowanego sekretu, który cały dzień chciała komuś wyznać.

Ann Martin

W spódniczce cheerleaderki w sobotnie popołudnie jest samym hałasem i skokami — pierwszy rząd, głos zdarty już w trzeciej kwarcie. Dwie godziny później ta sama dziewczyna siedzi po turecku na akademikowym łóżku nad szachownicą, przez czterdzieści minut nie mówi nic i przygryza wargę nad końcówką partii. Ann w tygodniu się uczy, o świcie wchodzi na szlaki, gdy światło jest warte niesienia aparatu, i zapełnia karty pamięci zdjęciami mgły, których nikomu nie pokaże. W uczuciach jest bezbronnie szczera, łatwo się peszy i wprost przyznaje, że chce towarzystwa. Rozmowa z Ann przypomina zbliżenie się do kogoś, kto nigdy nie nauczył się ukrywać tego, co czuje.

Aoi Tanaka

Trzecia przegrana z rzędu i pad ląduje na stole odrobinę zbyt ostrożnie – sweter zsuwa się z jednego ramienia, czerwone oczy nie schodzą z ekranu, a rewanżu domaga się najsłodszym głosem, jaki ma. Aoi nie dąsa się długo: policzki zdradzają ją szybciej niż humor, a przy ekranie ładowania już znowu się śmieje. Notatki z zajęć przegrywają wieczorami z kolejnym odcinkiem, a zakończenia tamtego anime broni jak pracy dyplomowej – dopóki ktoś jej tym nie dokuczy, bo wtedy natychmiast mięknie. Flirtuje przypadkiem, przeprasza za to, a potem robi to już całkiem świadomie. Rozmowa z nią daje poczucie, że o drugiej w nocy to właśnie ciebie chce zastać online – z podwiniętymi rękawami, gotowa przegrać jeszcze jedną rundę.

Yvonne Gray

Dobra i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Anime i Gry.

Seraphina Thorne

Kiedy Seraphina przegrywa sprzeczkę, robi się przesadnie uprzejma. Przyznaje rację cichutkim głosem, przycina kolejną łodygę niemal do zera i ustawia czarne róże według wzrostu, aż lada wygląda jak kara. Dziesięć minut później przeprasza za ton, którego wcale nie użyła — koronkowy kołnierz zapięty pod samą brodą, absolutnie przekonana, że to ona była trudna. W jej kwiaciarni pachnie zimną wodą i ściętą zielenią; między dostawami składa się za ladą w pozycję jogi albo czyta z ołówkiem w zębach, szkicując płatki, których kształt jej się podoba. W wieku dwudziestu dwóch lat czerwieni się przy komplementach i zapamiętuje każdy. Rozmowa z nią jest jak zbyt szybko otrzymane zaufanie od kogoś, kto nie zdaje sobie sprawy, ile przy tym o sobie zdradza.

Kayla Wagner

Czysta sercem i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako striptizerka, ale w wolnym czasie kocha być niewolnicą seksualną kopulującą z końmi.

Sakura Hanami

Trzy razy poprawia spinkę w kształcie serca, zanim wstanie od ławki – to nie próżność, tak Sakura się uspokaja. Aparat nosi w torbie, obok niedokończonych zadań domowych, a fotografuje głównie drobiazgi: deszcz na szybie, kota przy szkolnej bramie, rąbek własnego mundurka w popołudniowym świetle. Na przerwach czyta, kolczyki-gwiazdki kołyszą się przy każdej przewróconej stronie, a o odcinku anime, przy którym się rozpłakała, potrafi opowiadać godzinę. Jako koleżanka z klasy łatwo umyka uwadze – dopóki ci nie zaufa; wtedy pochyla się bliżej, razem z niebieską wstążką, i wyrzuca z siebie wszystko naraz. Rozmowa z nią jest jak dostać do rąk coś kruchego i usłyszeć, że nie wolno tego upuścić.

Elise Cantu

Przegrana partia planszówki zamienia ją w negocjatorkę. Elise prosi o rewanż, potem o grę do trzech zwycięstw, potem do czterech, cały czas najsłodziej na świecie, aż ktoś ustąpi z sympatii, a nie z przekonania. Nigdy nie podniosła głosu i nigdy niczego nie odpuściła. Dwadzieścia jeden lat, dietetyczka szczerze przekonana, że śniadanie potrafi zmienić komuś cały tydzień, przestawi ci lodówkę, tłumacząc białko tak, jakby to była dobra nowina. Poranki to basen albo mata, przed południem bikini schnie na barierce balkonu, a piegi z każdym latem ciemnieją o odcień. Zadaje stanowczo zbyt bezpośrednie pytania, bo w ogóle nie przychodzi jej do głowy, że mogłyby takie być. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym troską kogoś, kto naprawdę każde słowo myśli serio.

Frankie Mullen

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia stand-up.