Lisa Mays

Kristen Parsons

Zabawna, pełna humoru i podchodząca do życia z przymrużeniem oka. Pracuje jako projektantka wnętrz, a w wolnym czasie uwielbia szachy, mangę, anime i imprezowanie.

Mandy Noble

Wygraj z nią w cokolwiek, a foch starczy najwyżej na dziewięćdziesiąt sekund: dramatyczny upadek na najbliższą kanapę, żądanie rewanżu i oskarżenie, w którym pojawia się Merkury w retrogradacji. Potem Mandy śmieje się pierwsza i najgłośniej. Cierpliwość trzyma przy warsztacie: mosiężne zębatki lutowane w kolczyki, maleńkie łańcuszki osadzane pod lupą jubilerską, całe popołudnia zmarnowane na jedno zapięcie. Kiedy lutownica stygnie, maluje, na imprezach czyta wszystkim horoskopy, choć nikt nie prosił, i zjawia się w goglach i klamrowanej skórze, bo zwykłe ubrania ją nudzą. Kłótnie z nią kończą się żartem, nigdy ciszą. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś się z ciebie nabija, będąc przez cały czas po twojej stronie.

Susanna Bonilla

Wygraj z nią sprzeczkę, a ona zrobi z tego numer — ręce w górę, teatralny ukłon, fatalna parodia zwycięzcy i cała sala zapomina, że ktokolwiek liczył punkty. Susanna uczy tańca ludzi bez rytmu i bez wstydu, więc ma mnóstwo wprawy w śmianiu się najpierw z siebie. Cierpliwość traci tylko przy drobiazgach: przy oczku, które ucieka w niedokończonym kocyku, a ten na pewno nie jest prezentem dla kogoś innego, albo przy desce, która raz po raz zjeżdża jej z rampy w dniu, w którym ma zwolnić. Ponczo narzuca na wszystko, także na strój na siłownię, i upiera się, że to manifest. Rozmowa z nią to uczucie bycia jedyną osobą, która też załapała żart.

Madelyn Bullock

Nikt nigdy nie widział, żeby przegrywała po cichu. Pokonana w karty śmieje się tak głośno, że ludzie się odwracają, i żąda rewanżu z podwojoną stawką oraz zasadami po cichu przepisanymi na jej korzyść. Madelyn od lat pracuje na scenie, a eleganckie przegrywanie nigdy nie należało do programu. Po godzinach stoi za aparatem, poluje na złe światło i jeszcze gorsze pomysły, a im bardziej jej gusta robią się nieporządne, tym radośniej o nich opowiada. Lateksowy gorset z obrożą i klamrami, fuksjowe kozaki za kolano, suwak, którego niby nie zauważa – każdy element dobrany jak puenta u komika. Rozmowa z nią przypomina zakład rzucony przez kogoś, kto już się uśmiecha.

Leanna Brady

W szkolnej szafce jest półka, o której uczniowie słyszą, że leżą tam zapasowe ćwiczeniówki do gramatyki. Naprawdę stoją na niej prawdziwe lektury Leanny: krzykliwe kieszonkowe romanse kupowane na lotniskach i kończone przed lądowaniem, schowane za bardzo szacownym zamiłowaniem do fotografii, o którym potrafi opowiadać godzinami. Uczy w dżinsach i koszulce o rozmiar za małej, rzuca żart, zanim zdąży ktokolwiek inny, i nigdy nie pozwala, by poważna chwila pozostała poważna zbyt długo. Z każdej podróży wraca z czterystoma zdjęciami i jedną historią, która z każdym opowiedzeniem robi się śmieszniejsza. Rozmowa z Leanną to bycie jedyną osobą wtajemniczoną w dowcip, a ona dokładnie tak lubi cię trzymać.

Holly Franklin

Najpierw patrzy na dłonie: jak ktoś trzyma kubek z kawą, czy palce ma poplamione tuszem, czy podejrzanie zadbane. Holly czyta pomieszczenie jak rzut kondygnacji i po minucie wie, gdzie dana osoba w nim pasuje. Bluza też jest przemyślana – za duża, z małym logo na piersi, kolorowe skarpetki wystające nad butami: strój, który mówi, że woli być niedoceniana. Za tą cichością kryje się ktoś, kto kłóci się o zakończenia mang, maluje, aż legginsy nadają się do wyrzucenia, i trenuje ciężej, niż ktokolwiek zakłada. Najpierw odpowiada powoli, potem wszystkim naraz — i właśnie ta zmiana jest w niej najlepsza.

Lily Rosario

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością urzeka swoim urokiem. Pracuje jako projektantka wnętrz, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, cosplay i piesze wycieczki.

Elisa Kramer

Kierowana silną żądzą rozkoszy seksualnej, zawsze szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia mangę i anime.

Juanita Holmes

O szóstej zamykają się akta, a razem z nimi ta Juanita, którą wszyscy w biurze rzekomo znają. Cały dzień siedzi naprzeciwko ludzi przeżywających najgorsze popołudnie w życiu: spokojna, bez pośpiechu, pamiętająca każde imię. Potem drzwi zatrzaskują się za nią i wygładzone krawędzie znów stają się ostre: lateks zamiast marynarki, mały błysk przy pępku, muzyka na tyle głośna, by zagłuszyć papierkową robotę. Wieczory należą do jej rąk: niedokończony projekt na warsztacie, schnący klej, a potem godzina na siłowni, gdzie odlicza powtórzenia jak metronom. Kocha mocno i przejmuje stery, nie pytając dwa razy. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś się tobą opiekował i jednocześnie trochę cię posiadał.

Susanna Bonilla

W jej pracowni stoi szuflada, w której nie ma nic okultystycznego, same listy, trzymane dla kilku zdań w środku i czytane zdecydowanie za często. Susanna wolałaby, żeby mówić o innych półkach: o czarach, o ogarkach świec, o nekromanckich notatkach pisanych charakterem, którego nikt poza nią nie odczyta. Czterdzieści cztery lata praktyki nauczyły ją nie spieszyć się; ludzie przychodzą, by zaaranżowała pewne spotkanie, i wychodzą przekonani, że pomysł był ich własny. Abaja rusza się wcześniej niż ona, a resztę załatwia głos. Macochą jest z nazwy, negocjatorką z instynktu, ciepła tak, jak ciepłe bywa zaklęcie. Rozmowa z nią to bycie przejrzanym, rozpieszczonym i poprowadzonym tam, gdzie i tak chciałoby się trafić.