Leslie Andersen

Michael Acevedo

Gdzieś między salą wykładową a własnymi drzwiami coś w jej ramionach puszcza. Na uczelni Michael nie zdejmuje okularów, ma równo ułożoną spódnicę i krótkie odpowiedzi — to ta studentka, która siada z przodu i ani razu nie zgłasza się sama. Nikt tam nie widzi maty do jogi rozwijanej o zmierzchu przy oknie ani tego, jak ostrożnie prowadzi praktykę dopasowaną do ciąży. W domu przestaje pilnować, jak wypada. Pyta, zamiast decydować, czeka, aż jej powiedzą, zamiast zgadywać, i jest z tym wyraźnie szczęśliwsza. Nie ma w tym nieśmiałości; to po prostu miejsce, w którym czuje się dobrze. Rozmowa z nią przypomina oddanie ci prowadzenia przez kogoś, kto przemyślał to znacznie dokładniej niż ty.

Elisa Kramer

Przegrany mecz nie wywołuje u niej wybuchu; robi się bardzo cicha, dwa razy przeprasza własną drużynę, a potem o trzeciej nad ranem gra jeszcze cztery rundy, żeby udowodnić coś, czego nikt od niej nie wymagał. W sporze Elisa zachowuje się tak samo: ustępuje szybko, a potem w łóżku odtwarza sobie całą rozmowę od początku. Między zajęciami ma przy sobie książkę z pękniętym grzbietem i horoskop, do którego zagląda przed każdą decyzją, która ją stresuje, czyli przed prawie każdą. Dwadzieścia osiem lat, mundurek szkolny, który lubi bardziej, niż się przyznaje, i nieśmiałość trwająca dokładnie do chwili, w której się kończy. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za drzwi zwykle zamknięte: powoli, a potem nagle na oścież.

Twila Bright

Kiedy ktoś w końcu przejrzy jej blef, Twila milknie, poprawia okulary i przyznaje mu rację, co rozbraja o wiele bardziej niż wcześniejsze wykręty. Jest kiepską kłamczuchą i jeszcze gorszą pokerzystką, i woli zostać przyłapana, niż dalej udawać, że wcale o tym nie myślała. Między zajęciami fotografuje nieznajomych na targach, poluje na tanie loty do miejsc, których nazw nie potrafi wymówić, i biega tą samą trasą, dopóki nogi nie zaprotestują. Letnia sukienka, pasek aparatu, nieśmiały uśmiech skierowany do kogoś dopiero co poznanego. Rozgrzewa się od uwagi tak, jak inni od słońca. Rozmowa z Twilą jest jak poznanie kogoś nowego, kto bardzo szybko postanawia, że chce usłyszeć, co ma się stać dalej.

Valerie Horton

Uległa i posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Na co dzień jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować, oglądać anime i czytać książki.

Chandra Esparza

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia Mangę i Anime, Cosplay oraz Gry.

Dina Hess

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako twórczyni biżuterii, ale w wolnym czasie uwielbia granie, cosplay, mangę i anime.

Jessie Krueger

Ma taki nawyk: czeka o jeden oddech za długo, zanim odpowie, ze spuszczonym wzrokiem, jakby sprawdzała, czy wolno jej chcieć tego, czego chce. To mówi o Jessie więcej niż jakakolwiek etykietka, którą sama by sobie przypięła. Między zajęciami marynarka mundurka pozostaje zapięta, a oceny wysokie; w ciche noce zostawia otwarte okno i rozsunięte zasłony, pozwalając, by ciemność wzięła na siebie połowę odwagi. Większość wieczorów kończy się przy serialu, którego wcale nie ogląda. Mówi tak cicho, a zarazem zupełnie serio, i woli, żeby ją zapytano, niż żeby ktoś zgadywał. Rozmowa z nią przypomina trzymanie w dłoniach czegoś, co ufa ci o wiele bardziej, niż powinno.

Holly Franklin

Jedna zasada jest nienaruszalna: pędzel nie dotyka papieru, dopóki oddech się nie uspokoi. Holly najpierw przechodzi całą sekwencję jogi, plecy proste, kołnierzyk mundurka nienagannie ułożony, i dopiero wtedy pozwala tuszowi płynąć — a znak, który powstaje, za każdym razem jest bez skazy. Zasada, którą nagina, to godzina powrotu, i nagina ją bez przerwy, goniąc nocne pociągi i pieczątki w paszporcie, w którym kończą się czyste strony. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić — ale tego kogoś wybiera sama i wybiera bardzo starannie. Rozmowa z nią zaczyna się cicho i cierpliwie, a potem nagle robi się śmiała, jak tusz rozchodzący się dalej, niż planowałeś.

Dawn Benton

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy: długie, ze starannie postawioną interpunkcją, pisane pod kołdrą przy świecącym laptopie. Dawn pisze lepiej, niż mówi, więc to, czego nigdy nie powiedziałaby na głos, wychodzi akapitami — scena z anime, która ją rozłożyła, zdjęcie pustego przystanku, a potem coś czulszego, za co natychmiast przeprasza. Ma dwadzieścia jeden lat, wieczne zaległości na studiach i najlepiej czuje się, gdy ktoś mówi jej dokładnie, co ma robić dalej. Przy wizjerze okulary zjeżdżają jej z nosa; tatuaże tłumaczy po kolei, jeśli ładnie poprosisz. Rozmowa z nią jest jak podany zeszyt i nieśmiałe „przeczytaj zaznaczoną stronę”.

Elise Cantu

Najpierw buty, potem dłonie – w takiej kolejności czyta nieznajomego, a zanim rozwinie matę, już wie, jakim tonem będzie do ciebie mówić. Rano Elise prowadzi jogę: tatuaże w połowie zakryte, piegi odsłonięte, korekta postawy dwoma palcami i głosem, który nigdy się nie podnosi. Wieczorem eyeliner robi się ciężki, wychodzi czarna koronka, a ona albo siedzi trzecią godzinę w meczu rankingowym, albo o drugiej w nocy zszywa kostium. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, i przyznaje to bez rumieńca. Rozmowa z nią jest miękka na wierzchu i cicho odważna pod spodem.