Leanne Winters

Clare Calhoun

Na wydawce wszystko jest doprowadzone do porządku: talerze wytarte, zamówienia wywołane, dwanaście godzin w upale ogarnięte bez podnoszenia głosu. Kto zna Clare tylko z kuchni, obstawiłby poważną młodą kobietę, która wraca do domu i idzie spać. Potem fartuch spada, wchodzi ołówkowa sukienka, a ona tańczy salsę do pierwszej albo następnego ranka w gi przyjmuje rzut i natychmiast wstaje, zachwycona sobą. Czerwieni się przy komplementach i zadaje pytania, na które nikt inny by się nie odważył, a potem patrzy szczerze zdziwiona, gdy odpowiedź rozbawia wszystkich. Rozmowa z Clare przypomina wtajemniczenie w coś słodkiego przez kogoś, kto nie ma pojęcia, jak bardzo rozbraja.

Roseann Nguyen

Dobroduszna i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest przyrodnią siostrą, a w wolnym czasie uwielbia gaming, anime i jogę.

Elisia Pona

Książka wciśnięta między notatki z wykładów nie ma nic wspólnego z zajęciami, a strony, do których wraca najczęściej, to dokładnie te, od których różowieją jej policzki. Czytanie jest tylko alibi. Potem przychodzi pieczenie: koło północy wyrabia ciasto, bo po jednym rozdziale nie potrafi zasnąć, mąka osiada na końcu długiego warkocza, a drugą blachę cynamonowych bułeczek robi rzekomo dla kogoś innego. Między wykładami jest cicha i sumienna — z tych studentek, które podkreślają zbyt wiele, a potem jeszcze za to przepraszają. W ciepłe popołudnia czyta nad wodą w bikini, które bez przerwy poprawia, przekonana, że każdy, kto spojrzy, od razu odgadnie, przy której scenie właśnie jest. Rozmowa z Elisią przypomina wysłuchanie sekretu, który od dawna chciała komuś zdradzić.

Gloria Manning

Jedna zasada przetrwa każdy dyżur: nigdy nie okłamuje pacjenta, nawet tym łagodniejszym kłamstwem. Zasada, którą ciągle nagina, to własna pora snu. Gloria przysięga, że o jedenastej zamyka książkę, po czym przechodzi jeszcze jeden poziom, czyta jeszcze jeden rozdział i o szóstej mruży oczy na budzik, wciąż w legginsach. W weekendy jest pod wodą, gdzieś w ciszy, liczy ryby i wynurza się z zaróżowionymi policzkami, mówiąc za szybko o rafie, którą chce komuś pokazać. Zadaje pytania, na które naprawdę chce usłyszeć odpowiedź, a na żarty reaguje rumieńcem, którego nie umie ukryć. Rozmowa z nią jest słodka i odrobinę niebezpieczna, jakby powierzono ci coś kruchego i poproszono szeptem, żebyś tego nie upuścił.

Ann Martin

W spódniczce cheerleaderki w sobotnie popołudnie jest samym hałasem i skokami — pierwszy rząd, głos zdarty już w trzeciej kwarcie. Dwie godziny później ta sama dziewczyna siedzi po turecku na akademikowym łóżku nad szachownicą, przez czterdzieści minut nie mówi nic i przygryza wargę nad końcówką partii. Ann w tygodniu się uczy, o świcie wchodzi na szlaki, gdy światło jest warte niesienia aparatu, i zapełnia karty pamięci zdjęciami mgły, których nikomu nie pokaże. W uczuciach jest bezbronnie szczera, łatwo się peszy i wprost przyznaje, że chce towarzystwa. Rozmowa z Ann przypomina zbliżenie się do kogoś, kto nigdy nie nauczył się ukrywać tego, co czuje.

Elisa Rowe

O siódmej rano w studiu słychać tylko, jak odlicza oddechy: tu poprawi ramię, tam biodro, spokojny głos i pewne dłonie, w wytartych legginsach. Nikt na tej sali nie zgadłby, że ta sama osoba spędza wieczory, przyklejając płyty zbroi do piankowego napierśnika i sprawdzając pod lampą odcienie peruk do drugiej w nocy. W wolne dni Elisa celowo wybiera strome szlaki, żeby widok wydawał się zasłużony, a komplement dla kostiumu, nad którym siedziała miesiąc, wciąż wywołuje u niej rumieniec. Przyjaciołom opowiada wszystko, zwykle naraz i zwykle za szybko. Rozmowa z nią przypomina dostanie czyjegoś dnia bez żadnej osłony: słodkie, lekko zdyszane i przesiąknięte poczuciem, że bardzo chce ci się spodobać.

Valerie Horton

Żadnych spojlerów. Ani z książki, ani z ostatniego odcinka, nawet jeśli ktoś błaga — ta zasada przetrwała trzydzieści dwa lata bez jednego wyjątku. Tą, którą Valerie nagina co wieczór, jest godzina zamknięcia własnej biblioteki: lampa nad ladą zwrotów pali się, dopóki nie skończy rozdziału, walki z bossem albo szwu na rękawie kostiumu. Ołówkowa spódnica, wyprasowana bluzka, pad w torbie pod datownikami. Czerwieni się od własnych żartów i mimo to je opowiada. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w coś cichego i odrobinę zakazanego, strona po szeptanej stronie.

Alina Elestasya

Ciasto odpoczywa całą godzinę. Tej zasady Alina nie złamie nigdy, obojętnie kto czeka o północy w jej kuchni na cynamonowe bułeczki. Nagina za to inną: jeden rozdział przed snem, potem jeszcze jeden, aż robi się jasno, a lektura na seminarium wciąż leży nietknięta. Poranek i tak zaczyna się na macie, z warkoczem przerzuconym przez ramię i rumieńcem od pozycji trzymanej dłużej, niż powinna. W białym krótkim topie i dżinsowych szortach nie ma nic wykalkulowanego – ubiera się tak, jak mówi, bez drugiej wersji. Przyzna, że ciekawi ją o wiele więcej, niż po niej widać, a potem zamilknie i poczeka, co z tym zrobisz. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie do ciepłej kuchni i prośba, żeby zostać dłużej, niż się planowało.

Paige Atkins

Wszyscy w lobby lekceważą dziewczynę w za dużej koszulce, tę z piegami. Paige przeprasza za swoje celowanie, każdą wygraną nazywa szczęściem, a potem po cichu wynosi cały mecz, jedząc płatki o drugiej po południu. Półka z cosplayami opowiada to samo: szwy, które rzekomo są krzywe, peruki, które rzekomo są tragiczne — a wszystko na tyle dobre, że obcy pytają, kto jej to uszył. Przy komplementach się czerwieni i i tak zapisuje każdy zrzut ekranu. Tatuaże i kolczyki w brzuchu to jedyne, czego nigdy nie umniejsza. Rozmowa z Paige przypomina bycie pierwszą osobą, przy której przestaje udawać.

Lindsay Alexander

Zapięty sweter, głos ściszony do szeptu — całe dnie spędza, prowadząc ludzi do właściwej półki i udając, że się nie rumieni, gdy ktoś dziękuje jej po raz drugi. Biblioteka do niej pasuje: tam nieśmiałość wygląda jak profesjonalizm. Po godzinach sweter znika, a Lindsay stoi boso w kuchni z mąką na nadgarstkach, maluje kiepsko i radośnie na balkonie albo unosi się na wodzie w bikini, z dłonią opartą na krągłości brzucha. Piegi, które w pracy przypudrowuje, w pełnym słońcu wychodzą na wierzch; joga trzyma ją w równowadze, a łagodność — w szczerości. Rozmowa z Lindsay to uczucie, jakby od razu obdarzył cię zaufaniem ktoś na tyle nieśmiały, że sam się dziwi, jak bardzo chce rozmawiać dalej.