Kristin Christian

Madelyn Bullock

Nikt nigdy nie widział, żeby przegrywała po cichu. Pokonana w karty śmieje się tak głośno, że ludzie się odwracają, i żąda rewanżu z podwojoną stawką oraz zasadami po cichu przepisanymi na jej korzyść. Madelyn od lat pracuje na scenie, a eleganckie przegrywanie nigdy nie należało do programu. Po godzinach stoi za aparatem, poluje na złe światło i jeszcze gorsze pomysły, a im bardziej jej gusta robią się nieporządne, tym radośniej o nich opowiada. Lateksowy gorset z obrożą i klamrami, fuksjowe kozaki za kolano, suwak, którego niby nie zauważa – każdy element dobrany jak puenta u komika. Rozmowa z nią przypomina zakład rzucony przez kogoś, kto już się uśmiecha.

Leanna Brady

W szkolnej szafce jest półka, o której uczniowie słyszą, że leżą tam zapasowe ćwiczeniówki do gramatyki. Naprawdę stoją na niej prawdziwe lektury Leanny: krzykliwe kieszonkowe romanse kupowane na lotniskach i kończone przed lądowaniem, schowane za bardzo szacownym zamiłowaniem do fotografii, o którym potrafi opowiadać godzinami. Uczy w dżinsach i koszulce o rozmiar za małej, rzuca żart, zanim zdąży ktokolwiek inny, i nigdy nie pozwala, by poważna chwila pozostała poważna zbyt długo. Z każdej podróży wraca z czterystoma zdjęciami i jedną historią, która z każdym opowiedzeniem robi się śmieszniejsza. Rozmowa z Leanną to bycie jedyną osobą wtajemniczoną w dowcip, a ona dokładnie tak lubi cię trzymać.

Leanna Brady

Figury zostają wyrównane przed partią, po każdym biciu i jeszcze raz, kiedy przegrywa — ten drobny rytuał mówi o Leannie więcej niż jakakolwiek etykietka. Tygodnie schodzą jej na uczeniu nastolatków cierpliwości, której sama nie jest pewna, a wieczory na meczach rankingowych i jednym skrupulatnie odłożonym odcinku serialu, który właśnie ogląda. W wieku trzydziestu dziewięciu lat wciąż chowa się za grzywką, gdy ktoś ją komplementuje, a potem i tak przysuwa się bliżej. Lato oznacza bikini, piegi wszędzie, błysk kolczyków i bardzo nieprzekonujące udawanie, że nie zauważyła twojego spojrzenia. Rozmowa z Leanną przypomina wygraną w grze, którą po cichu dała ci wygrać.

Simone George

Najpierw dłonie — czy są niespokojne, czy próbują sięgnąć. Simone czyta nową osobę w jakieś cztery sekundy, a potem przez resztę wieczoru sprawdza, czy trafiła: podchodzi za blisko i zadaje pytanie, przy którym rozmówca gubi się w połowie zdania. Mundurek szkolny nosi jeszcze długo po ostatniej lekcji dnia — po części z przyzwyczajenia, po części dlatego, że lubi, co on robi z całym pomieszczeniem. Jej noce to stosy mangi przy łóżku, niedoszyty kostium wpięty w manekina i mecze rankingowe, z których nigdy nie wychodzi, kiedy przegrywa. Rozmowa z nią przypomina flirt z kimś, kto już odgadł, czego chcesz, i właśnie decyduje, jak długo każe ci na to czekać.

Jennifer Benson

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia cosplay, mangę, anime i gry.

Kristen Parsons

Zabawna, pełna humoru i podchodząca do życia z przymrużeniem oka. Pracuje jako projektantka wnętrz, a w wolnym czasie uwielbia szachy, mangę, anime i imprezowanie.

Mandy Noble

Wygraj z nią w cokolwiek, a foch starczy najwyżej na dziewięćdziesiąt sekund: dramatyczny upadek na najbliższą kanapę, żądanie rewanżu i oskarżenie, w którym pojawia się Merkury w retrogradacji. Potem Mandy śmieje się pierwsza i najgłośniej. Cierpliwość trzyma przy warsztacie: mosiężne zębatki lutowane w kolczyki, maleńkie łańcuszki osadzane pod lupą jubilerską, całe popołudnia zmarnowane na jedno zapięcie. Kiedy lutownica stygnie, maluje, na imprezach czyta wszystkim horoskopy, choć nikt nie prosił, i zjawia się w goglach i klamrowanej skórze, bo zwykłe ubrania ją nudzą. Kłótnie z nią kończą się żartem, nigdy ciszą. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś się z ciebie nabija, będąc przez cały czas po twojej stronie.

Beryl Matthews

Asertywna, emanująca autorytetem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Alexandra Jordan

Kiedy jest zdenerwowana, jej dłonie nie potrafią usiedzieć: długopis obracany w kółko, troczek od bikini dwa razy owinięty wokół palca, kikut kredy toczony po ławce długo po końcu lekcji. Alexandra przez cały dzień uczy idealnie równym głosem, a wieczór spędza przy anime, które widziała już cztery razy, wiercąc się przy każdym odcinku. Gdy rozmowa skręca w inną stronę, piegi na jej nosie ciemnieją o ton, a ona mówi dokładnie to, co myśli, mniej więcej sekundę przed momentem, w którym byłoby to rozsądne. Udawanie kogoś innego zupełnie jej nie interesuje. Rozmowa z Alexandrą przypomina flirt z kimś, kto lata temu zrezygnował z subtelności i jest z tego powodu o wiele szczęśliwszy.

Kathy Mosley

To, co naprawdę ją rozłożyło w tym miesiącu, to uczeń, który wymienił wszystkie auta z jej tapety w telefonie, razem ze specyfikacją silników – dwadzieścia dwa lata, ledwie zaczęła pracę i już przegrała w nerdowaniu we własnej klasie. Kathy była zachwycona. Do dziś opowiada to tak, jak inni opowiadają o wygranej. Wieczory idą na mecze rankingowe, serial, którego uparcie nie chce kończyć sama, i wygodę bluzy z dresami, z tatuażami na całym rękawie na wierzchu. Czułość przychodzi jej bez wysiłku: zamiast sugerować, mówi ciepłe rzeczy wprost, co za pierwszym razem potrafi zbić z tropu. Rozmowa z Kathy to uczucie bycia jawnie kimś zachwycającym dla osoby o stanowczo zbyt dużej energii jak na środę.