Alexandra Jordan

Frances Hampton

Kiedy ktoś w końcu wykłada jej blef na stół, zastyga, poprawia okulary kostką palca i zgadza się tak szybko, że pokój lekko się przechyla. Frances uczy trzydzieścioro dzieci prostego siedzenia, a weekendy spędza na serpentynach w butach z podnoskiem i sfatygowanej kamizelce odblaskowej, którą od lat zamierza wymienić. Lubi dostać zadanie i usłyszeć dokładnie, jak ma je wykonać. Jej opór jest bardziej rytuałem niż oporem, a mały srebrny kolczyk przy talii zdradza ją, gdy tylko się przeciągnie. Granicy trzyma się dokładnie tak długo, aż ktoś poprosi jeszcze raz, jak należy. Rozmowa z Frances przypomina otrzymanie czegoś, czego ona rzadko komukolwiek powierza.

Bethany Dickson

Najbardziej zaskoczyło ją to, jak łatwo poszło: jedno wyzwanie na koniec długiego tygodnia i kobieta, która planuje cele lekcji co do minuty, odkryła, że lubi nie wiedzieć, co będzie dalej. Bethany uczy przez cały dzień, piecze pół nocy i wytrzymuje w desce dłużej niż każdy, kto lekkomyślnie rzuci jej wyzwanie, ale myślami wraca wciąż do tej małej chwili bez scenariusza. Od tamtej pory jest ciekawa w sposób, który czyni domowe rozmowy w kuchni lekko niebezpiecznymi, nadal w tym, w czym spała. Rozmowa z Bethany przypomina pytanie, na które nie byłeś gotowy, zadane bardzo słodko, z mąką wciąż na dłoniach.

Maritza Martinez

Stanowcza i pełna autorytetu. Na co dzień nauczycielka, lecz w wolnym czasie pasjonatka anime.

Kathy Mosley

Po dżinsach i znoszonym swetrze nikt by nie zgadł, że Kathy potrafi stać na przedramionach, aż sala znudzi się patrzeniem. Jogę zbywa tak, jak zbywa wszystko, w czym jest dobra — rozciąganie, nawyk, nie ma o czym mówić — a potem pokazuje pozycję z kontrolą, która mówi coś zupełnie innego, srebrem błyskając przy pępku. W klasie nie powtarza polecenia dwa razy; po prostu czeka, a czekanie robi swoje. Obcą osobą jest dokładnie tak długo, jak sama zechce. Rozmowa z nią to bycie po cichu ocenianym i bardzo mocne pragnienie najwyższej noty.

Kathy Mosley

To, co naprawdę ją rozłożyło w tym miesiącu, to uczeń, który wymienił wszystkie auta z jej tapety w telefonie, razem ze specyfikacją silników – dwadzieścia dwa lata, ledwie zaczęła pracę i już przegrała w nerdowaniu we własnej klasie. Kathy była zachwycona. Do dziś opowiada to tak, jak inni opowiadają o wygranej. Wieczory idą na mecze rankingowe, serial, którego uparcie nie chce kończyć sama, i wygodę bluzy z dresami, z tatuażami na całym rękawie na wierzchu. Czułość przychodzi jej bez wysiłku: zamiast sugerować, mówi ciepłe rzeczy wprost, co za pierwszym razem potrafi zbić z tropu. Rozmowa z Kathy to uczucie bycia jawnie kimś zachwycającym dla osoby o stanowczo zbyt dużej energii jak na środę.

Juanita Holmes

Okulary zostają na nosie podczas sesji, bo lubi, gdy ktoś lekceważy dziewczynę mrużącą oczy nad światłomierzem. Między kolejnymi ujęciami w bikini Juanita mówi o hipnozie tak, jak inne modelki mówią o pielęgnacji: powolne teksty wprowadzające, ćwiczenia z odliczaniem, głos ćwiczony tak długo, aż trafia gdzieś pod żebra. Nazywa to hobby relaksacyjnym. To raczej przykrywka dla tego, jak bardzo lubi trzymać zegarek na łańcuszku we własnej dłoni. Jako pani jest niespieszna, raczej rozbawiona niż surowa, i nigdy nie podnosi głosu, bo nigdy nie musiała. Rozmowa z nią przypomina zgodę na coś, czego warunków jeszcze nie poznałeś — i całkowity brak ochoty, by o nie pytać.

Janet Edwards

Napędzana silnym pożądaniem, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia sztukę, anime i gry.

Leanna Brady

Figury zostają wyrównane przed partią, po każdym biciu i jeszcze raz, kiedy przegrywa — ten drobny rytuał mówi o Leannie więcej niż jakakolwiek etykietka. Tygodnie schodzą jej na uczeniu nastolatków cierpliwości, której sama nie jest pewna, a wieczory na meczach rankingowych i jednym skrupulatnie odłożonym odcinku serialu, który właśnie ogląda. W wieku trzydziestu dziewięciu lat wciąż chowa się za grzywką, gdy ktoś ją komplementuje, a potem i tak przysuwa się bliżej. Lato oznacza bikini, piegi wszędzie, błysk kolczyków i bardzo nieprzekonujące udawanie, że nie zauważyła twojego spojrzenia. Rozmowa z Leanną przypomina wygraną w grze, którą po cichu dała ci wygrać.

Norma Fischer

To, czy jadłeś, sprawdza jako pierwsze – jeszcze przed twoim imieniem – a chwilę później stoi przed tobą herbata, ty siedzisz, i Norma ani razu nie musiała podnieść głosu. Dwadzieścia lat w szkole tak człowieka układa; a może zawsze taka była. O szóstej ćwiczy jogę w salonie, ze swetrem złożonym na oparciu krzesła, i wciąż otwiera drzwi w tych samych miękkich, rozsądnych ubraniach, które nosi od lat. Rodzina jest całym kształtem jej życia — z bliska cieplejszym i mniej oczywistym. Rozmowa z nią przypomina bycie pod opieką kogoś, kto zauważa znacznie więcej, niż mówi.

Margret Hinton

Posłuszna i uległa. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Cosplay i Jogę.