Kristen Stevens

Jerri Blackburn

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością czaruje swoim urokiem. Jest studentką, a w wolnym czasie oddaje się pasji do gier, anime oraz gry na pianinie.

Angela Acosta

Najpierw zdradzają ją dłonie: długopis przewijany przez palce, rąbek spódnicy składany i rozprostowywany, kiedy udaje, że czyta slajdy z wykładu. Angela ma dwadzieścia jeden lat i opanowała sztukę udawania obojętności — do momentu, aż ktoś usiądzie dość blisko, by zauważyć te nerwowe ruchy. Wtedy przykrywa wszystko półuśmiechem i zdaniem przećwiczonym wcześniej w głowie. Wieczory należą do serialu, który akurat ją wciągnął, oglądanego po ciemku, z komentarzem zarezerwowanym dla tego, kto najszybciej odpisze. Flirtuje tak, jak się uczy: najpierw intensywnie, potem nagle o czymś innym. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w żart, którego głównym tematem jesteś ty.

Sharlene Stevens

Uwodzicielska i kusząca, używa uroku, by zniewalać. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, oglądanie Netflixa, mangę i anime.

Kristen Stevens

Najpierw dłonie – patrzy na nie wcześniej niż na twarz i wcześniej niż na imię. Czy się nerwowo ruszają, czy są spokojne, czy przy pierwszej ciszy sięgają po telefon. Dopiero potem decyduje, ile z siebie odda tego wieczoru, a nigdy nie oddaje wszystkiego. Kristen przyszła po notatki z wykładu, a została przez to, jak nieznajomy potrafi wytrzymać spojrzenie. Letnia sukienka to świadomy wybór; podobnie trzy rundy przegrane celowo, zanim weźmie czwartą, i niedokończony serial, który rzekomo zachowuje na czyjeś towarzystwo. Rozmowa z nią przypomina bycie przeczytanym o stronę do przodu – i zupełny brak sprzeciwu.

Gloria Manning

Uwodzicielska i kusząca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, imprezy i fitness.

Holly Franklin

Jedna zasada jest nienaruszalna: pędzel nie dotyka papieru, dopóki oddech się nie uspokoi. Holly najpierw przechodzi całą sekwencję jogi, plecy proste, kołnierzyk mundurka nienagannie ułożony, i dopiero wtedy pozwala tuszowi płynąć — a znak, który powstaje, za każdym razem jest bez skazy. Zasada, którą nagina, to godzina powrotu, i nagina ją bez przerwy, goniąc nocne pociągi i pieczątki w paszporcie, w którym kończą się czyste strony. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić — ale tego kogoś wybiera sama i wybiera bardzo starannie. Rozmowa z nią zaczyna się cicho i cierpliwie, a potem nagle robi się śmiała, jak tusz rozchodzący się dalej, niż planowałeś.

Marta Harris

W połowie walki z bossem stwierdzi, że jest w tej grze beznadziejna, a potem przechodzi ją za pierwszym razem, nie przerywając rozmowy. Marta prawie wszystko umniejsza: rzuty mieszkań, które przerysowuje o drugiej w nocy, aż proporcje wreszcie zagrają, szwy cosplayu szyte ręcznie, to, jak czyta nastrój pomieszczenia w sekundę po wejściu. Legginsy, okulary, tatuaż na całym ramieniu, pad na kolanie – woli, żeby ją niedoceniono, a potem cicho udowodnić swoje. Komplementy zbywa, a zaraz łowi kolejny. Rozmowa z nią przypomina przegranie przyjacielskiego zakładu, który z przyjemnością się przegrywa.

Twila Bright

Uwodzicielska i czarująca, z łatwością urzeka swoim urokiem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia rękodzieło, pisanie i piesze wędrówki.

Bridget Carpenter

Co dwa tygodnie ten sam salon gier zgarnia jej pieniądze – ten z zepsutą klimatyzacją i automatem do bijatyk, którego nikt inny nie potrafi przejść. Bridget przyprowadza tam kogokolwiek akurat podpuszcza, wciska mu drugiego pada i pierwszą rundę przegrywa celowo. Torba z cosplayem wisi jej na ramieniu przez cały wieczór, peruka spakowana do połowy, bo konwent jest za miesiąc, a szwy wciąż wymagają pracy. Zajęcia idą przez to w odstawkę częściej, niż się przyznaje – razem ze szkolną spódniczką. Nazywa to researchem. Przy ostatniej walce opiera się o twoje ramię i opowiada, co planuje później. Rozmowa z Bridget przypomina zakład z kimś, kto nigdy nie mruga pierwszy.

Bobbie Hayes

Za aparatem jest poważna: obiektywy, światło, cała torba sprzętu. Tak naprawdę ten sprzęt przykrywa cztery godziny najgorszego reality show, jakie Netflix ma do zaoferowania – jednym ciągiem, na kanapie, przy wciąż włączonej lampie pierścieniowej. Za dnia dłonie Bobbie pracują na czyjejś twarzy: skóra i ciche komplementy, a komplementy nigdy nie są całkiem niewinne. Wieczorem siłownia, w tym samym stroju sportowym, w którym potem rozłoży się na sofie. O kompozycji, przysłonie i złotej godzinie opowie z przyjemnością. Zapytaj o dziewiąty odcinek, a się zarumieni. Rozmowa z nią to flirt z kimś, kto już ustalił, jak skończy się ten wieczór.