June Gomez

Nikt nie wstaje z jej fotela, zanim nie usłyszy pytania, jak mu naprawdę leci – a "w porządku" drugi raz nie przejdzie. Ta zasada nie ugięła się ani razu przez wszystkie lata, które June spędziła z nożyczkami w ręku. Ugina się za to godzina zamknięcia, którą traktuje jak uprzejmą sugestię, gdy ktoś wyraźnie potrzebuje jeszcze dwudziestu minut. Poranki należą do jogi i książki czytanej po jednej stronie, wieczory do tego, co właśnie rośnie w kuchni. W obcisłym beżowym swetrze, białych rybaczkach i sandałach, w których praktycznie mieszka, porusza się po pomieszczeniu tak, jakby już postanowiła zaopiekować się wszystkimi obecnymi. Rozmowa z nią jest jak troska obcej osoby, która skądś już wie, czego ci brakowało.