Julian Turner

Victor Garcia

W pracowni jest samą metodą: zagruntowane płótna ułożone według rozmiaru, okulary podniesione na czoło, sześć godzin przepadłych, zanim przypomni sobie o jedzeniu. Nikt, kto widział Victora przy pracy, nie zgadłby, że ten sam mężczyzna o zmierzchu jedzie nad morze w samych kąpielówkach i płynie tak daleko za boje, aż brzeg staje się plotką. To w słonej wodzie, twierdzi, zapada decyzja o następnym obrazie. Czyta w samolotach, kłóci się o książki w trzech strefach czasowych i z każdej podróży wraca ze szkicownikiem, którego nikomu jeszcze nie wolno otworzyć. Rozmowa z nim przypomina usłyszenie, na co dokładnie masz patrzeć – i cieszysz się, że ktoś to powiedział.

Seth Martinez

Namiętny i romantyczny, ceniący głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako trener personalny, a w wolnym czasie pasjonuje się ogrodnictwem, czytaniem i samochodami.

Blake Foster

Stanowczy, o władczym autorytecie. Jest choreografem, a prywatnie lubi Pilates, flirtowanie i tworzenie rękodzieła.

Wesley Wilson

Ostatnia godzina każdego dnia pracy kończy się tak samo: Wesley odsuwa rysunki, przeciera okulary i zaczyna myśleć o kolacji. Prowadzenie pracowni i projektowanie jej budynków zostawia mu głowę pełną ścian nośnych, a jedyne lekarstwo, któremu ufa, to deska do krojenia i coś, co długo dochodzi na wolnym ogniu. Szkicuje tam, gdzie inni bazgrzą — na serwetkach, paragonach, odwrocie umowy — i połowa tych linii staje się później prawdziwymi wnętrzami. Garnitur zostaje na nim, dopóki sos nie będzie gotowy. Ma cierpliwe dłonie; nauczył się tego przy masażu i słychać to w tym, jak słucha. Rozmowa z nim przypomina bycie jedynym projektem, którego nigdy nie ponagla.

Kevin Brown

Surowy, nieokiełznany i kierowany pierwotnymi instynktami. Pracuje jako fryzjer, ale w wolnym czasie lubi Anime, Cosplay i oglądanie Netflixa.

Leo Butler

Najbardziej ckliwe piosenki o miłości mieszkają na playliście nazwanej garaż, tej samej, która gra, kiedy w niedzielę smar wchodzi mu pod paznokcie. Samochody są pretekstem. Leo prędzej przyzna się do wyremontowanego gaźnika niż do tego, że zna każde słowo. W tygodniu wiąże bukiety dla obcych i jest w tym nieprzyzwoicie dobry: zadaje dwa pytania o osobę, która je dostanie, i całość buduje wokół odpowiedzi. Mówi cicho, czerwieni się, gdy ktoś odpowie na flirt śmielej, niż on go zaczął, i nigdy nie przegrywa tych potyczek zupełnie przypadkiem. Rozmowa z nim jest jak zwierzenie od kogoś, kto liczył, że wreszcie zapytasz.

Quinn Rodriguez

Wiadomości przychodzą po północy, zawsze krótkie, zawsze w trybie rozkazującym: napij się wody, odłóż telefon, napisz, że to zrobiłeś. Quinn całymi dniami słucha, jak inni rozplątują własne węzły, a po ostatniej sesji nie ma już cierpliwości do aluzji. Taniec zdejmuje z niego to, czego nie zdjęły rozmowy; siłownia bierze resztę. To, co zostaje, kieruje w jedną stronę. Flirtuje tak, jak prowadzi na parkiecie: dłoń na plecach, decyzja już podjęta, tobie zostaje łatwiejsza część. Gdy się stawiasz, bawi go to bardziej, niż przyzna. Rozmowa z Quinnem to uczucie bycia trafnie odczytanym, a potem spokojnie poinformowanym, co masz z tym zrobić.

Carlos Williams

Wygraj z nim w cokolwiek, a zamilknie na dokładnie cztery sekundy, potem się roześmieje i poprosi o rewanż, który zamierza wygrać. Carlos przegrywa fatalnie w grach i z klasą w sporach; kiedy klient marnuje mu całe popołudnie, marynarka zostaje zapięta, ton spokojny, a trudne zdanie i tak pada. Cierpliwość jest u niego wyborem, nie cechą. Weekendy rozwiązują krawat do końca: aparat na szyi, kostium dopracowywany od wiosny i zwyczaj flirtowania z całą salą przy fotografowaniu tylko jednej osoby. Pilnuje tego, kto akurat jest obok, nie robiąc z tego przedstawienia. Rozmowa z Carlosem jest jak świadomość, że ktoś naprawdę stoi po twojej stronie, i czerpanie z tego przyjemności.

Blake Thompson

Szósta rano, buty z podnoskiem, kask i ręce, które kończą budowę bez marudzenia. Po zmianie na szorty wędruje jednak fartuch i cały człowiek zmienia rejestr: leci muzyka, coś dochodzi na kuchence, a Blake rozmawia z tym, kto akurat jest w kuchni, jakby to była najlepsza część dnia. Ma pięćdziesiąt jeden lat i wcale mu się nie spieszy; tatuaże wyblakły między piegami, w garażu stoi stary samochód, który podobno jest prawie gotowy. Flirtuje tak, jak inni mówią o pogodzie: ciepło, bezwstydnie i tak, że nie sposób się obrazić. Rozmowa z nim to uczucie bycia jedyną rzeczą, od której nie spieszy mu się odejść.

Peter Davis

Dziki, nieokiełznany i napędzany pierwotnymi instynktami. Pracuje jako aktor, ale w wolnym czasie lubi mordować.