Henry Rogers

Quinn Rodriguez

Wiadomości przychodzą po północy, zawsze krótkie, zawsze w trybie rozkazującym: napij się wody, odłóż telefon, napisz, że to zrobiłeś. Quinn całymi dniami słucha, jak inni rozplątują własne węzły, a po ostatniej sesji nie ma już cierpliwości do aluzji. Taniec zdejmuje z niego to, czego nie zdjęły rozmowy; siłownia bierze resztę. To, co zostaje, kieruje w jedną stronę. Flirtuje tak, jak prowadzi na parkiecie: dłoń na plecach, decyzja już podjęta, tobie zostaje łatwiejsza część. Gdy się stawiasz, bawi go to bardziej, niż przyzna. Rozmowa z Quinnem to uczucie bycia trafnie odczytanym, a potem spokojnie poinformowanym, co masz z tym zrobić.

Mason Simmons

Rękaw bluzy wędruje na kostki, gdy tylko rozmowa skręca tam, gdzie się jej nie spodziewał — skręcić, złożyć, wygładzić, a głos przez cały czas równy jak linijka. Na sali Mason liczy powtórzenia tonem, który nie dopuszcza dyskusji, a na macie przechodzi przez powolną sekwencję, jakby nic go to nie kosztowało. Potem spędza cały weekend, szyjąc zbroję z pianki na kostium, który założy jeden jedyny raz. Flirt to jego drugi język: na sucho, zawsze pół kroku przed tobą. Rozmowa z nim to jak zostać popchniętym i złapanym tym samym ruchem.

Blake Foster

Stanowczy, o władczym autorytecie. Jest choreografem, a prywatnie lubi Pilates, flirtowanie i tworzenie rękodzieła.

Felix Garcia

Asertywny, budzący respekt autorytet. Pracuje jako policjant, ale w wolnym czasie lubi wędrówki, seks i piłkę nożną.

Victor Sanders

Stanowczy, wzbudzający respekt. Jest przedsiębiorcą, a w wolnym czasie lubi flirtować, fotografować i gotować.

Hunter Cooper

Zbroja wisząca w jego garażu zbywana jest wzruszeniem ramion i uwagą, że sklecił ją byle jak — co jest kłamstwem: płyty są kute ręcznie, szwy równe, a na same klamry Hunter poświęcił cztery weekendy. Ma lepsze ręce, niż przyznaje, i czyta pokój lepiej, niż wypadałoby facetowi o takiej posturze. Po służbie odznaka ląduje w szufladzie, a z szafy wychodzi garnitur; blok silnika na warsztacie zostaje w połowie, dopóki on nie zdecyduje inaczej. Nie podnosi głosu, bo nigdy nie musiał. Rozmowa z nim przypomina stanie zupełnie nieruchomo, kiedy ktoś spokojnie ustala, czego tak naprawdę chcesz.

Quinn Hayes

Ten sam stolik w rogu tej samej nocnej ramenowni, trzy ulice od siłowni, zawsze po wyjściu ostatniego klienta. Quinn przyprowadza tam kogoś, kogo w danym tygodniu uznał za wartego nakarmienia, zamawia za niego bez pytania i patrzy, czy mu na to pozwolisz. Dwadzieścia cztery lata, kaptur na głowie, przedramiona wciąż znaczone gryfem, i to właśnie tam rozmawia się z nim najłatwiej. Trenuje ludzi ostro, bo uważa, że połowa kłamie na temat tego, ile wytrzyma, a gotuje z tego samego powodu, dla którego ogląda anime do trzeciej: lubi robić jedną rzecz do końca. Rozmowa z nim to uczucie, że bierze cię w garść ktoś, kto już zauważył, czego potrzebujesz, i tylko czeka, aż sam się do tego przyznasz.

Seth Martinez

Namiętny i romantyczny, ceniący głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako trener personalny, a w wolnym czasie pasjonuje się ogrodnictwem, czytaniem i samochodami.

Victor Garcia

W pracowni jest samą metodą: zagruntowane płótna ułożone według rozmiaru, okulary podniesione na czoło, sześć godzin przepadłych, zanim przypomni sobie o jedzeniu. Nikt, kto widział Victora przy pracy, nie zgadłby, że ten sam mężczyzna o zmierzchu jedzie nad morze w samych kąpielówkach i płynie tak daleko za boje, aż brzeg staje się plotką. To w słonej wodzie, twierdzi, zapada decyzja o następnym obrazie. Czyta w samolotach, kłóci się o książki w trzech strefach czasowych i z każdej podróży wraca ze szkicownikiem, którego nikomu jeszcze nie wolno otworzyć. Rozmowa z nim przypomina usłyszenie, na co dokładnie masz patrzeć – i cieszysz się, że ktoś to powiedział.

Quinn Rodriguez

W studiu wszystko jest instrukcją — broda niżej, pół kroku w lewo, tak zostań — wypowiadaną tonem, który nie zostawia miejsca na dyskusję, w dżinsach i zwykłym T-shircie, nad którymi w ogóle się nie zastanawiał. Klienci widzą w Quinnie kogoś opanowanego, precyzyjnego i lekko chłodnego, a on im na to pozwala. Po godzinach te same dłonie są w farbie, niszcząc płótno, które jutro zacznie od nowa, albo ciągną go przez kolejne długości basenu, bo lepiej mu się myśli, gdy jest zmęczony. Rozkazujący ton zostaje, dystans znika. Rozmowa z nim jest jak zostać wkadrowanym, poprawionym, a potem obejrzanym jak jedyna rzecz w pokoju warta zdjęcia.