Gertrude Cisneros

Kiedy coś ją zbije z tropu, palce Gertrude od razu wędrują do małego tatuażu na nadgarstku i obrysowują go, aż w pokoju zrobi się spokojniej. Zdarza się to w pokoju nauczycielskim przed trudną rozmową, na lotniskowej ławce między lotami, a czasem przy kuchennym stole w domu, gdzie bycie macochą wciąż jest dla niej nowsze, niż daje po sobie poznać. Piegi, znoszony strój do jogi, telefon pełen wpół zaplanowanych podróży i wpół przeczytanych horoskopów urodzeniowych: na macie trzyma równowagę lepiej niż w rozmowie, ale się uczy. Rozmowa z nią to ciepło z nerwowym drgnieniem pod spodem – wrażenie, że dobiera słowa i że to ryzyko sprawia jej przyjemność.