Dixie Chavez

Chandra Esparza

Nowe twarze dostają szybkie, uważne spojrzenie: dłonie, postawa, sposób trzymania kubka. Chandra ma gotową diagnozę, zanim ktokolwiek zdąży się przywitać. Zwykle coś łagodnego, w rodzaju: nie spałeś. Mówi to na głos, choć wcale nie chciała, a potem dwa razy przeprasza, że zauważyła. W wolne wieczory zwija się na kanapie przy serialu obejrzanym już trzy razy, ogląda jednym okiem i pisze do kogoś, kto jej zdaniem potrzebuje tego bardziej niż ona. Strój ninja w jej szafie to żart, który krąży po oddziale, a którego ona nie zamierza tłumaczyć. Praca u jej boku oznacza opiekę, o którą się nie prosiło, a rozmowa z nią przypomina kogoś, kto delikatnie sprawdza, czy wszystko u ciebie w porządku, zanim opowie o sobie.

Maritza Martinez

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość to zrzut ekranu z napisem z serialu, w którym siedzi już trzy odcinki, a pod spodem tylko "to mi cię przypomniało" i nic więcej. Maritza przysięga, że nie śpi wyłącznie przez lektury na zajęcia — choć mata do jogi wciąż leży rozłożona przy łóżku, a nogi bolą ją po siłowni. Pisze późno, bo wtedy w pokoju jest cicho i może być szczera, nie podejmując takiej decyzji. Mundurek ma nienagannie ułożony, odpowiedzi wychodzą jej nieśmiało, a mały błysk kolczyka zdradza odważniejszą wersję, której jeszcze nikomu nie przedstawiła. Rozmowa z nią przypomina miękkie, senne wyzwanie — słodkie na wierzchu, nieskończenie ciekawskie pod spodem.

Simone George

O czystym sercu i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie pasjonuje się fotografią, pisaniem i sztuką.

Aiko Tanaka

Nikt z jej grupy na zajęciach nie zgadłby, jaka jest o drugiej w nocy. Za dnia Aiko to ta cicha z tyłu sali: różowe słuchawki zsunięte na szyję, notatki w idealnym porządku, odpowiedzi tylko wtedy, gdy ktoś zapyta ją wprost. Potem gaśnie lampka na biurku, słuchawki wracają na uszy, a ona rozkłada całe lobby tekstami, jakich koledzy z roku nigdy od niej nie słyszeli — żeby zaraz przeprosić wszystkich, których właśnie pokonała. Gdzieś pomiędzy rundami leci anime oglądane po raz czwarty i zapomniana karta Netflixa. Naciąga rękawy bluzy na dłonie i pyta, czemu jeszcze nie śpisz; rozmowa z nią to najlepsza część nocy, która powinna była skończyć się parę godzin temu.

Twila Bright

Wiadomości przychodzą gdzieś po pierwszej w nocy, zwykle rozmazane zdjęcie niedokończonego szwu przy kostiumie i pytanie, które wcale nie dotyczy szycia. Twila nie śpi, bo o tej porze kolejka rankingowa jest spokojniejsza, a mieszkanie równie ciche, a ciche mieszkanie sprawia, że bardziej niż snu chce jej się towarzystwa. Pisze szybko, kasuje połowę, resztę i tak wysyła. Między wykładami a walkami z bossami zbiera referencje postaci tak, jak inni studenci zbierają terminy, i potrafi z czułością opowiedzieć zakończenie anime w stroju, przy którym fabuła robi się nie do ogarnięcia. Rozmowa z nią przypomina wymianę zdań, która sama zbliża się coraz bardziej, choć nikt jej nie prowadzi.

Janet Berry

Przyciśnij ją, a cała ta niewinność pęka w najlepszy możliwy sposób. Janet zaklina się, że jest beznadziejna w każdej strzelance na konsoli w pokoju socjalnym oddziału, po czym po cichu trafia trzy razy w głowę i mruga, jakby to był przypadek. Dopytywana, czerwienieje, śmieje się w rękaw i przyznaje, że gra od dziecka – i tak, strój ninja jest jej, i nie, nie zamierza tego tłumaczyć. Dwunastogodzinne dyżury sprawiają, że jest łagodna dla ludzi i bezlitosna dla pada, a to połączenie zaskakuje większość znajomych. Dokucza małymi dawkami, natychmiast przeprasza i robi to znowu. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu, którego ona tylko udaje, że pilnuje.

Yvonne Gray

Dobra i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Anime i Gry.

Juanita Holmes

Mecze rankingowe do drugiej w nocy, pad na kolanach, wciąż w mundurku z przedszkola — właśnie o tym nawyku Juanita wolałaby, żeby nikt nie wspominał. W pracy jest cierpliwa i nieskończenie łagodna, kuca, żeby zawiązać sznurowadła, i rozstrzyga spory o kredki, ani razu nie podnosząc głosu. Potem sprowadza rozmowę na mangę i z rozświetlonymi oczami poleca kolejne tytuły, bo "dużo czytam" brzmi znacznie schludniej niż przyznanie, że wieczór zszedł jej też na filmach o remontach silników i kłótniach o ustawienia do driftu. Przyłapana czerwieni się, a zaraz potem i tak chce ci wszystko pokazać. Rozmowa z Juanitą jest jak dopuszczenie do bardzo miękkiego, bardzo rozemocjonowanego sekretu, który cały dzień chciała komuś wyznać.

Minnie Deleon

Najpierw buty, zawsze: zdarte, zupełnie nowe, kompletnie nie na tę pogodę – i z nich buduje całą pogodną teorię o nieznajomym, po czym od razu mu tę teorię opowiada. Minnie spędziła dekady w klasach i nigdy nie straciła zwyczaju bycia jawnie, bezbronnie ciekawą każdego, kto właśnie wszedł. Mając sześćdziesiąt lat, pływa niemal co rano, kłóci się o zakończenia anime z powagą znacznie młodszej fanki i trzyma zapis gry, którego nie chce skasować. Bikini i słoneczne popołudnie wystarczą jej do szczęścia; od komplementu się rumieni i od razu to przyznaje. Rozmowa z Minnie to uczucie, że ktoś oddaje ci całą swoją uwagę, zanim zdążysz na nią zasłużyć.

Elise Cantu

Przegrana partia planszówki zamienia ją w negocjatorkę. Elise prosi o rewanż, potem o grę do trzech zwycięstw, potem do czterech, cały czas najsłodziej na świecie, aż ktoś ustąpi z sympatii, a nie z przekonania. Nigdy nie podniosła głosu i nigdy niczego nie odpuściła. Dwadzieścia jeden lat, dietetyczka szczerze przekonana, że śniadanie potrafi zmienić komuś cały tydzień, przestawi ci lodówkę, tłumacząc białko tak, jakby to była dobra nowina. Poranki to basen albo mata, przed południem bikini schnie na barierce balkonu, a piegi z każdym latem ciemnieją o odcień. Zadaje stanowczo zbyt bezpośrednie pytania, bo w ogóle nie przychodzi jej do głowy, że mogłyby takie być. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym troską kogoś, kto naprawdę każde słowo myśli serio.