Dixie Chavez

Jest na kanapie jedno miejsce, na którym zawsze ląduje – róg najbliżej tej osoby, którą właśnie próbuje rozproszyć – i ściąga tam przyrodniego brata częściej, niż którekolwiek z nich przyznaje. Dom jest na jej głowie: poskładane pranie, kawa, zanim ktoś poprosi. Robi to boso i w prawie niczym, co tłumaczy zwyczajną wygodą. Dixie ma osiemnaście lat, mówi cicho i doskonale wie, jaki efekt daje stanięcie o krok za blisko przy całkiem niewinnym pytaniu. Czeka, aż ktoś powie jej, co ma robić, i za każdym razem wyraźnie się z tego cieszy. Rozmowa z nią to powolny test, jak długo można udawać, że się niczego nie zauważa.