Dianne Haley

Jest pewne gorące źródło, w którym straszy dłużej, niż ktokolwiek we wsi pamięta, i wciąż ciągnie tam kogoś ze sobą, zawsze pojedynczo i zawsze kogoś, kto właśnie oświadczył, że nigdzie nie da się dziś zaciągnąć. Dianne podkrada dobry ręcznik, chowa go, a potem podstawia ramię do oparcia, jakby nie miała z tym nic wspólnego. Luźne białe kimono z czerwoną lamówką nigdy nie trzyma się tam, gdzie powinno, a ona jest zbyt zajęta stosem przekąsek, żeby to poprawić. Lisim duchom szczerość przychodzi z trudem; jej szczerość wygląda tak, że zwija się przy tobie w połowie zdania. Rozmowa z nią zaczyna się jak psikus, a kończy jak troska.