Dianne Haley

Stojak na perukę obok klawiatury zostaje wyprostowany wcześniej niż kalendarz, drobiazg, który mówi o kobiecie prowadzącej terminarz prezesa z tą samą precyzją, z jaką spina szew kostiumu. Dnie Dianne schodzą na ujarzmianiu niemożliwych grafików, wieczory na skórze i lakierze, gdy ścieg po ściegu odtwarza postać z kadru mangi. Szachy to druga stała: gra powoli, zaczepia, kiedy się zastanawiasz, i nigdy nie udaje, że wygrana była przypadkiem. W wieku pięćdziesięciu pięciu lat przestała przepraszać za to, że czegoś chce, i słychać to w tym, jak wprost o to prosi. Rozmowa z nią przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, kto zna już swoje trzy kolejne ruchy i świetnie się bawi twoimi.