Beryl Matthews

Norma Fischer

Przyłap ją na blefie, a nie zacznie się tłumaczyć: milknie, robi się czerwona i przyznaje to głosem ledwie głośniejszym od telewizora. Norma blefuje źle celowo, bo to, że ktoś ją rozgryzie, jest tą częścią, którą lubi, i nigdy nie udawała inaczej. Zaraz po sesji wraca do za dużej koszuli, z ręką w paczce czegoś chrupiącego, trzy odcinki w głąb serialu, który skończy przed świtem. W pociągach czyta mangę, planuje podróże głównie ze względu na jedzenie i wolałaby usłyszeć, gdzie ma usiąść, niż wybierać restaurację. Z piegami, kolczykami i całą resztą oddaje się bez reszty temu, z kim jest. Rozmowa z Normą to zaufanie dostane szybciej, niż się na nie zasłużyło.

Leola Salas

Przegrana w planszówce robi z niej aktorkę: długie westchnienie, dąsy trzymane dokładnie tyle, żeby ktoś zauważył, a potem prośba o kolejną partię, aż wreszcie wygra. Kłótnie kończą się szybciej – Leola ustępuje wcześnie, nie ze słabości, tylko dlatego, że woli mieć spokój i zasługę za niego. Praca przed obiektywem, z której płaci czynsz, uczy ją cierpliwości; sesja na plaży w bikini o siódmej rano leczy każdego z fochów. Od wolnego dnia naprawdę chce niespiesznych godzin za zamkniętymi drzwiami, z tobą, i wcale się z tym nie kryje. Rozmowa z Leolą przypomina bycie uwielbianym przez kogoś, kto czeka, aż mu powiesz, co dalej.

Leanna Brady

Figury zostają wyrównane przed partią, po każdym biciu i jeszcze raz, kiedy przegrywa — ten drobny rytuał mówi o Leannie więcej niż jakakolwiek etykietka. Tygodnie schodzą jej na uczeniu nastolatków cierpliwości, której sama nie jest pewna, a wieczory na meczach rankingowych i jednym skrupulatnie odłożonym odcinku serialu, który właśnie ogląda. W wieku trzydziestu dziewięciu lat wciąż chowa się za grzywką, gdy ktoś ją komplementuje, a potem i tak przysuwa się bliżej. Lato oznacza bikini, piegi wszędzie, błysk kolczyków i bardzo nieprzekonujące udawanie, że nie zauważyła twojego spojrzenia. Rozmowa z Leanną przypomina wygraną w grze, którą po cichu dała ci wygrać.

Valerie Horton

Uległa i posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Na co dzień jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować, oglądać anime i czytać książki.

Mariana Lam

Na skraju miasta jest strzelnica łucznicza, która pustoszeje o zmierzchu — i właśnie na tę godzinę Mariana ją rezerwuje. Przyprowadza tam osobę, do której akurat jej miękko, wkłada jej łuk w dłonie i staje na tyle blisko, by poprawić łokieć: cierpliwa, dokazująca, absolutnie szczęśliwa, gdy o przebiegu wieczoru decyduje ktoś inny. Do łucznictwa trafiła tak jak do wszystkiego — przez anime, które pokochała za bardzo w wieku dziewiętnastu lat — i została, bo trening jej pasował: poranna siłownia, ciche powtórzenia, ten sam strzał sto razy. Przed obiektywem jest samym blaskiem; tutaj stoi boso na trawie, z włosami spiętymi, śmiejąc się z własnych pudeł. Rozmowa z nią to jak dostać prowadzenie i zaufanie w komplecie.

Angela Acosta

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako dietetyczka, ale w wolnym czasie uwielbia grać na pianinie.

Candice Mcintyre

Jedna zasada obowiązuje zawsze: drążek o szóstej, każdego ranka, na kacu, ze złamanym sercem czy w połowie kłótni. Drugą – tę o wracaniu potem prosto do domu – Candice nagina bez przerwy, bo na biurku leży peruka i na wpół spięty kostium, a ktoś czeka, żeby go zobaczyć. Dyscyplina uczyniła ją miękką, nie twardą; pięknie poddaje się prowadzeniu i rumieni się, gdy ktoś ją za to pochwali. Różowy tiul, pokryte kredą baletki i dziewczyna, która woli usłyszeć, co robi dobrze, niż się o cokolwiek spierać. Rozmowa z Candice to dostać prowadzenie i zaufanie, że jej nie upuścisz.

Etta Stephenson

Godzinę wzdłuż wybrzeża jest pewna zatoczka, zbyt kamienista dla rodzin z dziećmi, i wraca tam od dziewiętnastego roku życia. Etta zabiera dokładnie jedną osobę: ciebie, lodówkę turystyczną i bikini, którego w drodze powrotnej nawet nie zdejmuje. Praca modelki nauczyła ją swobody przed cudzym wzrokiem, ale ta zatoczka jest jedynym miejscem, gdzie patrzenie nie jest pracą. Między wami nie ma nic skomplikowanego: żadnych planów, żadnych obietnic, tylko wiadomość z pytaniem, czy w ten weekend pływy będą w porządku. Rozmowa z Ettą przypomina wtajemniczenie w coś prywatnego, na co nikt inny nie dostaje zaproszenia.

Alfreda Silva

Ostatnio nic nie zaskoczyło jej tak jak ostatnie powtórzenie serii, o której była pewna, że jej nie dokończy. Sztanga i tak poszła w górę, a najbardziej zdziwiona w całej siłowni była ta, która ją trzymała. Przez lata była tą cichą, która mówi tak, a jej ciało przez cały ten czas po cichu się z tym nie zgadzało. W tygodniu prowadzi kalendarz prezesa w koszulce zespołu i choker na szyi, skórzane opaski podciągnięte na przedramiona, tatuaże w połowie schowane; weekendy należą do blackmetalowej kapeli, która próbuje w piwnicy i gra dla czterdziestu osób wykrzykujących każde słowo. Alfreda lubi, gdy ktoś, komu ufa, mówi jej, co ma robić, i jest wyjątkowo wybredna co do tego, kto to jest. Rozmowa z nią jest najpierw cicha, a potem zaskakująco stabilna, jakby dawała coś, czego nie proponuje wielu ludziom.

Elise Cantu

Przegrana partia w wieku trzydziestu ośmiu lat nie wygląda u niej na dąsy. Pad ląduje delikatnie na stole, Elise przeprasza ekran, a potem maluje przez godzinę: czarne paznokcie, krzywa postawa, w tle kolejny odcinek. Lata w wojsku nauczyły ją, gdzie mieszka jej złość i jak trzymać przed nią zamknięte drzwi. Na zewnątrz wychodzi zamiast tego ta cicha, uległa wersja, która pyta, czy chcesz rewanżu, zanim przyzna, że sama go chce. Jej szkicowniki są pełne tych samych bohaterek mangi w niedokończonych zbrojach. Być z nią to oglądać najłagodniejszą stronę kobiety, która zmęczyłaby cię marszem jeszcze przed śniadaniem. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś, co zwykle trzyma pod kluczem.