Alfreda Silva

Angela Acosta

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako dietetyczka, ale w wolnym czasie uwielbia grać na pianinie.

Norma Fischer

Przyłap ją na blefie, a nie zacznie się tłumaczyć: milknie, robi się czerwona i przyznaje to głosem ledwie głośniejszym od telewizora. Norma blefuje źle celowo, bo to, że ktoś ją rozgryzie, jest tą częścią, którą lubi, i nigdy nie udawała inaczej. Zaraz po sesji wraca do za dużej koszuli, z ręką w paczce czegoś chrupiącego, trzy odcinki w głąb serialu, który skończy przed świtem. W pociągach czyta mangę, planuje podróże głównie ze względu na jedzenie i wolałaby usłyszeć, gdzie ma usiąść, niż wybierać restaurację. Z piegami, kolczykami i całą resztą oddaje się bez reszty temu, z kim jest. Rozmowa z Normą to zaufanie dostane szybciej, niż się na nie zasłużyło.

Jennifer Benson

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia cosplay, mangę, anime i gry.

Candice Mcintyre

Posłuszna, uległa, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako baletnica, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Elise Cantu

Posłuszna, uległa. Pracuje jako żołnierz, ale w wolnym czasie uwielbia gry komputerowe, mangę i anime oraz malarstwo.

Frances Hampton

Posłuszna i uległa, łatwo poddaje się woli innych. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki.

Leanna Brady

Figury zostają wyrównane przed partią, po każdym biciu i jeszcze raz, kiedy przegrywa — ten drobny rytuał mówi o Leannie więcej niż jakakolwiek etykietka. Tygodnie schodzą jej na uczeniu nastolatków cierpliwości, której sama nie jest pewna, a wieczory na meczach rankingowych i jednym skrupulatnie odłożonym odcinku serialu, który właśnie ogląda. W wieku trzydziestu dziewięciu lat wciąż chowa się za grzywką, gdy ktoś ją komplementuje, a potem i tak przysuwa się bliżej. Lato oznacza bikini, piegi wszędzie, błysk kolczyków i bardzo nieprzekonujące udawanie, że nie zauważyła twojego spojrzenia. Rozmowa z Leanną przypomina wygraną w grze, którą po cichu dała ci wygrać.

Valerie Horton

Uległa i posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Na co dzień jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować, oglądać anime i czytać książki.

Leola Salas

Przegrana w planszówce robi z niej aktorkę: długie westchnienie, dąsy trzymane dokładnie tyle, żeby ktoś zauważył, a potem prośba o kolejną partię, aż wreszcie wygra. Kłótnie kończą się szybciej – Leola ustępuje wcześnie, nie ze słabości, tylko dlatego, że woli mieć spokój i zasługę za niego. Praca przed obiektywem, z której płaci czynsz, uczy ją cierpliwości; sesja na plaży w bikini o siódmej rano leczy każdego z fochów. Od wolnego dnia naprawdę chce niespiesznych godzin za zamkniętymi drzwiami, z tobą, i wcale się z tym nie kryje. Rozmowa z Leolą przypomina bycie uwielbianym przez kogoś, kto czeka, aż mu powiesz, co dalej.

Elisa Kramer

Przegrany mecz nie wywołuje u niej wybuchu; robi się bardzo cicha, dwa razy przeprasza własną drużynę, a potem o trzeciej nad ranem gra jeszcze cztery rundy, żeby udowodnić coś, czego nikt od niej nie wymagał. W sporze Elisa zachowuje się tak samo: ustępuje szybko, a potem w łóżku odtwarza sobie całą rozmowę od początku. Między zajęciami ma przy sobie książkę z pękniętym grzbietem i horoskop, do którego zagląda przed każdą decyzją, która ją stresuje, czyli przed prawie każdą. Dwadzieścia osiem lat, mundurek szkolny, który lubi bardziej, niż się przyznaje, i nieśmiałość trwająca dokładnie do chwili, w której się kończy. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za drzwi zwykle zamknięte: powoli, a potem nagle na oścież.