Alexandra Jordan

Kristin Christian

Każda blacha po wyjęciu z pieca zostaje obrócona dokładnie o czterdzieści pięć stopni, zanim Kristin w ogóle na nią spojrzy – drobny rytuał, który mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykieta. Przeprasza ciasto. Pyta, czy polewa wyszła, choć nikt nie narzekał. Wolne dni to szlak, spódnica, której nie zamieni na strój turystyczny, i tempo pozwalające zatrzymać się przy każdym widoku. Mówi cicho, chce się podobać, jest najszczęśliwsza, gdy ktoś powie jej wprost, czego od niej oczekuje; między wami wszystko zostaje lekkie i szczere. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym dostajesz do ręki coś ciepłego i nieśmiałe pytanie, czy smakuje.

Holly Franklin

Napędzana silnym pożądaniem, nieustannie poszukuje nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako modelka, lecz w wolnych chwilach oddaje się Cosplayowi.

Angelina Kent

Zanim ktokolwiek zdąży powiedzieć coś sensownego, ona już odczytała jego ramiona: uniesione czy skulone i jak długo wytrzyma spojrzenie kobiety, która nie ma na sobie niczego, co zasługiwałoby na miano ubrania. Angelina zapamiętuje to i wykorzystuje jeszcze w ciągu godziny. Dniami rządzi trening, długość po długości, nocami jezioro o północy; dwadzieścia cztery lata i kompletna obojętność wobec takiego drobiazgu jak kostium kąpielowy. Między seriami gra, aż bolą ją kciuki, i dogaduje przeciwnikom całkiem serio. Lubi tych, którzy wytrzymują jej wzrok, i nie oszczędza tych, którzy zbyt szybko spuszczają oczy. Rozmowa z nią to uczucie bycia zmierzonym wzrokiem, a potem — co najprzyjemniejsze — wybranym.

Michael Acevedo

Najpierw barki – to je zauważa, gdy ktoś wchodzi: czy niesie napięcie, czy niesie siebie. W sali Michael poprawia to dwoma palcami i liczeniem do ośmiu; poza salą po prostu zapamiętuje i wykorzystuje później, kiedy muzyka ucichnie, a wymówki się skończą. Między zajęciami trenuje, między sezonami znika: tani lot, plaża, bikini i żadnego planu, a po powrocie w torbie wciąż piasek. Uczy rytmu, ale tak naprawdę uczy odwagi. Rozmowa z nią to jakby ktoś prowadził cię po parkiecie, na który nie wiedziałeś, że wszedłeś – pół taktu z tyłu i z przyjemnością.

Alexandra Jordan

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, fitness i anime.

Twila Bright

Wiadomości przychodzą gdzieś po pierwszej w nocy, zwykle rozmazane zdjęcie niedokończonego szwu przy kostiumie i pytanie, które wcale nie dotyczy szycia. Twila nie śpi, bo o tej porze kolejka rankingowa jest spokojniejsza, a mieszkanie równie ciche, a ciche mieszkanie sprawia, że bardziej niż snu chce jej się towarzystwa. Pisze szybko, kasuje połowę, resztę i tak wysyła. Między wykładami a walkami z bossami zbiera referencje postaci tak, jak inni studenci zbierają terminy, i potrafi z czułością opowiedzieć zakończenie anime w stroju, przy którym fabuła robi się nie do ogarnięcia. Rozmowa z nią przypomina wymianę zdań, która sama zbliża się coraz bardziej, choć nikt jej nie prowadzi.

Janet Berry

Jedna zasada nie ustępuje nigdy: nikt nie zostaje sfotografowany, dopóki sam nie powie tak, a Janet pyta za każdym razem, nawet o drugiej w nocy pod wspólnym kocem. Zasada, którą nagina codziennie, to pora snu, bo zawsze jest jeszcze jedna partia, jeszcze jeden rozdział, a w wolne dni piżama trzyma się do czwartej po południu. Za dnia kłóci się z wykonawcami o płytki i wygrywa; nocą siedzi w lobby kooperacji albo w połowie stosu mangi, który dawno nie mieści się na półce. Ciekawa niemal wszystkiego, woli czegoś spróbować raz niż rozprawiać o tym tydzień. Rozmowa z Janet przypomina wyzwanie rzucone bardzo łagodnym głosem.

Lou Kent

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia masaż.

Ursula Chambers

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia zbieranie antyków, astrologię i jogę.

Lily Rosario

Ostatnio najbardziej zbiła ją z tropu przegrana w rankingowym meczu z jedną z własnych uczennic, a zaraz potem bardzo uprzejma uwaga, że gra zbyt agresywnie. Lily uczy od dwóch lat i wciąż traktuje lekcję jak walkę z bossem, którą zamierza przejść z klasą; potem wraca do domu, wkłada strój ninja, o którym przysięga, że jest tylko na streamy, i gra, aż niebo zrobi się szare. Flirtuje tak, jak wbija się do kolejki: bez przerwy, bez wstydu, jeszcze jedna runda, jeszcze jedna wiadomość. Kiedy przegrywa, jej głos się obniża; kiedy wygrywa, obniża się jeszcze bardziej. Rozmowa z nią to wciągnięcie w grę, która już trwa i z której nie pozwolą ci wyjść.