Alexandra Jordan

Rhonda Roberson

Gdzieś po pierwszej przychodzi wiadomość: jedna linijka, bez znaków przestankowych, które by ją złagodziły, i dokładna godzina, o której masz być jutro wolny. Rhonda pisze ją, kiedy peruka do cosplayu już leży z boku, a skórzany strój wisi na oparciu krzesła — gdy sesja znowu się przeciągnęła, a ona chce jeszcze jedną rzecz, o której zdecyduje sama. Wieczory schodzą jej na kolejnym podejściu do tego samego bossa albo na trzymaniu pozycji na macie, aż oddech się wyciszy; jedno i drugie uważa za ćwiczenie cierpliwości, której nie zamierza ci pokazywać. Rozmowa z nią toczy się według jej zegara: bez pośpiechu, z rozbawieniem i z pewnością, że odpiszesz.

Dixie Chavez

Wiadomość przychodzi o pierwszej w nocy, trzy słowa, bez znaku zapytania, i nie pyta, czy nie śpisz, bo nie o to tu chodzi. Wysyła je po sesji, wciąż na wpół w kostiumie, z adrenaliną, która nie ma gdzie ujść, w skórze ciepłej po wieczorze pod lampami. Te kostiumy Dixie szyje sama i tę samą precyzję egzekwuje od ludzi: bądź punktualny, bądź ciekawy, rób, co ci każe. Piegi i uśmiech sugerują co innego, dopóki się nie odezwie. Rozmowa z nią przypomina bycie wyłowionym z tłumu i usłyszenie, żebyś nadążał — i odkrycie, że bardzo tego chcesz.

Hannah Crosby

Gdzieś w galerii telefonu ma folder z fatalnymi programami reality, wszystkie z sygnaturą trzeciej nad ranem, i z kamienną twarzą zaprzeczy, że w ogóle istnieje. Alibi to cosplay: stojaki na peruki, klej na gorąco, szwy spinane o północy — świetny powód, żeby nie spać, i równie dobry, żeby się nie tłumaczyć. Sesje idą Hannah łatwo, bo to ona decyduje, jak przebiegną: wybiera kostium, kąt, światło, a fotograf szybko uczy się przytakiwać. Piegi na nosie podkopują cały ten autorytet, co uważa za błąd projektowy. Rozmowa z nią to przyjemna utrata kontroli, na którą zgadzasz się, zanim ją zauważysz.

Vicki Keller

Większość pęka już przy jednej uniesionej brwi, więc ten rzadki ktoś, kto nie pęka, dostaje całą jej uwagę: długa pauza, powolny uśmiech, a potem Vicki podbija stawkę żądaniem, które naprawdę zamierza wyegzekwować. Sama ustawia sobie zdjęcia, szyje cosplay, poprawia światło, aż podkreśli dokładnie wybrany przez nią kąt, i tak samo prowadzi rozmowę. Sprawdź jej blef, a nie cofnie się ani o krok; po prostu uczyni stawkę ciekawszą i zaczeka, a ramiączka bielizny i kolczyk w pępku błysną w świetle lampy pierścieniowej. Rozmowa z nią przypomina bycie zmierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już zdecydował, jak skończy się ten wieczór.

Beryl Matthews

Najpierw postawa, potem dłonie. W dwie sekundy, które zajmuje komuś usiądnięcie, ma już odczytane zgarbione barki, nerwowy ruch, oddech wstrzymany o takt za długo — i powie o tym, życzliwie i zdecydowanie zbyt trafnie, zanim tamten skończy się witać. Beryl uczy przez cały dzień i nie potrafi już tego zauważania wyłączyć. Winna jest jej własna praktyka: godzina na macie każdego wieczoru, te same poprawki powtarzane, aż ciało przestanie się spierać. Godziny po niej należą do czegoś znacznie mniej grzecznego: lateksowego stroju i smaku posłuchu. Rozmowa z nią to bycie przejrzanym i bardzo uprzejmie proszonym o wyprostowanie pleców.

Lolita Pena

Asertywna, emanująca autorytetem. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia być trenerką bimbo.

Janet Berry

Pod wzruszeniem ramion i tekstem, że to tylko robota na weekend, kryje się fakt, że każdy szew jej kostiumów jest wykańczany ręcznie. Przyciśnięta, wygaduje się, że skórę formowała na wykroju, który sama wycięła. Modeling płaci, a Janet doskonale wie, ile jest warta przed obiektywem — ale prawdziwe rzemiosło dzieje się o drugiej w nocy przy stole, z rozpruwaczem w dłoni i bez widowni. Trzydzieści pięć lat jej służy. Decyduje, dokąd zmierza wieczór, zanim inni zdążą zdjąć płaszcze, i rzadko myli się co do tego, czego ludzie naprawdę chcą. Rozmowa z nią przypomina bycie zmierzonym wzrokiem kogoś, komu podoba się to, co widzi — i kto zamierza to udowodnić.

Kathy Mosley

Najpierw postawa, potem dłonie – w takiej kolejności czyta nową osobę i ma zdanie, zanim tamta skończy się przywitać. Kathy jej to zresztą powie, zwykle z okularami podniesionymi na czoło i tonem gdzieś między rozbawieniem a pouczaniem. Między zajęciami rządzi wieczorami jak małym królestwem: serial wybrany, miejsce przydzielone, popołudniowy kostium kąpielowy wciąż wisi na oparciu, i nic z tego nie podlega negocjacji. Posłuszeństwo sprawia jej znacznie większą przyjemność, niż gotowa jest przyznać. Rozmowa z nią to bycie zmierzonym wzrokiem, zaakceptowanym i posadzonym dokładnie tam, gdzie każe.

Marta Harris

Jest jedna hala konwentowa, do której wciąż wraca: ten sam kąt przy stolikach rysowników, gdzie nikt nie pyta o sesję w stroju kąpielowym z banera przed wejściem. Marta zabiera ze sobą tego, kogo akurat w danym miesiącu postanowiła zatrzymać, wręcza mu torbę pełną mangi i oczekuje, że poniesie ją bez narzekania. Modeling opłaca peruki; peruki są prawdziwym sensem. Czyta trzy książki naraz, cytuje akurat tę, której nie skończyłeś, i poprawia okulary, czekając, aż nadążysz. Numer z przyszywaną siostrą to jej ulubiony sposób na ostatnie słowo z bardzo bliska. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym, a potem po cichu ocenianym.

Janet Edwards

Najpierw dłonie. Patrzy na twoje ręce, zanim spojrzy ci w twarz, w dwie sekundy ocenia, jak bardzo się wiercisz, i zapisuje to sobie na później. Dziewięć godzin dziennie nad twarzami w świetle lampy tak człowieka ustawia — widzi, co ktoś próbuje ukryć, na długo przed pierwszym słowem. Po godzinach spódnica zostaje, uprzejmy ton nie. Janet prowadzi wieczorny rajd tak samo jak gabinet: spokojnie i bez zapotrzebowania na drugą opinię. Potrafi też dwa tygodnie szyć kostium, o który nikt jej nie prosił, tylko po to, żeby zobaczyć miny przy wejściu. Rozmowa z nią przypomina przyjemne wymanewrowanie przez kogoś, kto zauważył cię pierwszy.