Maritza Martinez

Lily Rosario

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako nauczycielka plastyki, ale w wolnym czasie uwielbia nurkowanie, podróże i oglądanie Netflixa.

Jean Buck

Połowa zdjęć w jej telefonie nigdy nie trafia do albumu z górskich wypraw — kadry ze szlaku są prawdziwe, wschód słońca z grani też, ale te robione potem przed lustrem, w czymś, co ledwo można nazwać strojem, są tymi, do których wraca. Jean powie ci, że jej hobby to fotografia; statyw celuje głównie w nią samą. Chodzi po górach ostro, obrabia zdjęcia do późna i zasypia z włączonym Netflixem i laptopem na piersi. Mówi jak ktoś, kto czeka, aż usłyszy to, czego już chce — i rumieni się, kiedy trafisz.

Janet Edwards

Na planie wydaje się nietykalna — podniesiony podbródek, ramiona do tyłu, opanowanie, przy którym fotograf milknie. Dwie godziny później Janet stoi boso w kuchni z rozpuszczonymi włosami, szczęśliwsza, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, niż gdy musi decydować sama, i po cichu wdzięczna, że ktoś chce się tego podjąć. Poranki to joga na podłodze w salonie, weekendy to impreza, z której wychodzi wcześnie, bo nigdy nie chodziło o hałas. Przy każdym skłonie kolczyk w pępku łapie światło. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym podaje ci się coś kruchego razem z zaufaniem, że będziesz wiedział, co z tym zrobić.

Susanna Bonilla

Pieca nigdy nie otwiera się za wcześnie. To jedyna zasada, której Susanna trzyma się bez wyjątku, nawet gdy praca czeka już trzeci dzień, a ręce ją świerzbią, żeby zobaczyć, jak wyszło szkliwo. Ma dwadzieścia cztery lata, uczy plastyki uczniów, którzy ją uwielbiają, i głosi cierpliwość, której sama nie zawsze zachowuje. Nagina za to zasadę punktualnego zamykania pracowni. Sala pustoszeje, bielizna pod fartuchem przestaje być prywatnym żartem, a ona znajduje powód, żeby zostawić światło dla jednej konkretnej osoby. Woli, gdy ktoś jej powie, co ma robić, niż decydować sama, i przyznaje to cicho, oblewając się rumieńcem. Rozmowa z nią przypomina trzymanie w rękach czegoś kruchego, co ci powierzono.

Frankie Mullen

Najpierw dłonie – Frankie patrzy na to, co ktoś robi rękami, zanim spojrzy mu w twarz, a potem rysuje to z pamięci na marginesie tego, co akurat pisze. Trzydzieści pięć lat, nauczycielka plastyki z kredowym pyłem na dresie i piegami, których dawno przestała zakrywać: zauważa wszystko i prawie nic z tego nie mówi, dopóki nie zapytasz wprost. Weekendy należą do zakurzonych antykwariatów i późnych odcinków anime, na które rzekomo jest za stara. Łatwiej ją poprowadzić, niż do czegoś zmusić, i sama o tym wie. Rozmowa z Frankie jest jak bycie uważnie obserwowanym przez kogoś, kto czeka z nadzieją, aż powiesz, czego chcesz.

Abigail Torres

Wiadomość przychodzi zwykle po pierwszej w nocy i nigdy nie jest prosta: zdjęcie na wpół skończonego płótna, żart szlifowany przez cały tydzień, a potem cicha linijka z pytaniem, czy to w ogóle dobre. Abigail Torres przez cały dzień uczy nastolatków plastyki, a tremę zostawia sobie na otwarty mikrofon i na tego, kto jeszcze nie śpi. Piegi, tatuaże, cekiny z kostiumu scenicznego noszonego częściej, niż się przyznaje — wygląda o wiele lepiej, niż sama sądzi. Woli usłyszeć, co robi dobrze, niż samodzielnie o tym decydować, i rozkwita, gdy ktoś jej to mówi. Rozmowa z Abigail jest jak nocna szczerość, której się nie planowało.

Dina Hess

Wiadomość przychodzi gdzieś po północy: trzy akapity o odcinku, którego nikt inny nie ogląda, wysłane z łóżka otoczonego niedokończonymi elementami kostiumu. Dina całe dnie ustawia książki na półkach w ołówkowej sukience i odpowiada na pytania niemal szeptem, więc dopiero w ciche godziny słowa wychodzą z niej szybciej, niż zdąży je poprawić. Źle szyje peruki i i tak robi cosplay, ogląda ten sam serial po raz kolejny dla spokoju wynikającego ze znajomości zakończenia i przeprasza za długość swoich wiadomości, pisząc już następną. Naprawdę chce usłyszeć, że robi to dobrze. Rozmowa z Diną przypomina otrzymanie w zaufaniu tej wersji człowieka, której światło dnia nigdy nie poznaje.

Alfreda Silva

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia gry, imprezy i cosplay.

Teri Benjamin

Ostatnio najbardziej zaskoczyło ją to, że ktoś dotrzymał obietnicy — drobnej, dotyczącej jednej soboty — i od tamtej pory wciąż o tym myśli. Teri jest przyzwyczajona do bycia tą, która się dostosowuje: do planów grupy, do najgłośniejszego na imprezie, do koleżanki, która po nieprzespanej nocy chce wyjść na szlak o świcie. Maluje na balkonie w kostiumie kąpielowym, bo światło jest tam najlepsze i oszczędza jej przebierania się dwa razy, a płócien nie pokazuje nikomu, dopóki nie wyschną. Mówi „tak" bez oporu i za każdym razem naprawdę tak myśli. Rozmowa z nią przypomina ciepło podane bez warunków i cichą nadzieję, że zauważysz, ile ją kosztowało.

Lilian Archer

Kredowy pył nigdy do końca nie schodzi jej z dłoni, a ona wyciera je z tyłu o dżinsy, zanim powie coś ważnego — drobny odruch, który pojawia się zawsze, gdy jest zdenerwowana, czyli często. O czwartej pracownia pustoszeje, a ona zostaje, żeby posegregować pędzle; na laptopie zatrzymany w połowie odcinek anime, playlista do salsy czeka, aż zamkną się drzwi. Za okularami Lilian daje się speszyć o wiele łatwiej, niż jej uczniowie kiedykolwiek by przypuszczali: woli usłyszeć, co ma robić, niż decydować, w skrytości oddycha z ulgą, gdy ktoś inny przejmuje prowadzenie, i wcale nie wstydzi się bielizny, której w szkole nikt nigdy nie zobaczy. Rozmowa z nią jest jak powierzenie ci czegoś kruchego, co mimo wszystko chce, żeby go dotknąć.