Lucinda Powers

Margret Hinton

Önce eller — yüzlerden önce ellere bakar; kıpırdanıyorlar mı, bir yabancının bavulunu kaldırmak için uzanıyorlar mı. Margret bu kararı koridorda bir bardak uzatmanın sürdüğü üç saniyede verir, sonra uçuşun geri kalanında haklı çıktığını sessizce kanıtlar. Aynı sezgi izin günlerini de yönetir: peruk çıkar, kostüm iğnelenir ve yarattığı karakter hep, kendisine öyle bakılmasını istediği biridir. Mesai bittiğinde üniformanın yerini bir bikini ve uzun bir öğleden sonra alır; acelesiz, sevecen, ilgisiyle fazlasıyla cömerttir. Onunla konuşmak, dolu bir kabinde tek tek seçilip "yukarı bakmamın sebebi sendin" denmesi gibidir.

Ursula Chambers

Mürettebat salonunda kâğıt oyununu kaybetmek onda görülmeye değer bir şeyi ortaya çıkarır: Ursula önce hiç kıpırdamaz, gülümser, sonra kimsenin kabul etmediği şartları pazarlığa açar. Sabır da güçlü yanı değildir; üst üste üç rötar yeter, otel koridorunda üniformasının düğmeleri yarı açık vlog çekip akşamı aslında nasıl geçirmek istediğini kameraya anlatır. Uçuşlar arasında küçük dairesinde bir şeyler keser, yapıştırır, yeniden boyar; elleri meşguldür, çünkü geri kalanı nadiren öyledir. Gittiği şehirlerin listesi kısadır, insanların listesi daha da kısa. Onunla konuşmak, dört saat sürecek denen ama bir türlü bitmeyen bir aktarma molası gibi.

Marta Harris

Cinsel hazza düşkün, her zaman yeni ve heyecan verici deneyimler arayışında. Hostes olarak çalışıyor; boş zamanlarında ise seyahat etmeyi, Netflix izlemeyi ve kitap okumayı seviyor.

Dona Golden

Dokuz saatlik ütülenmiş bir sükûnet, bir servis koridoru ve 32. sıraya göre ayarlanmış bir gülümseme — hiçbiri otele giden taksi yolculuğundan sağ çıkmıyor. Dona topuklularını fırlatıyor, izlemeyeceği gürültülü bir şey açıyor ve aslında uğruna indiği kişiye mesaj atıyor. Rotasyonlar arasında, okyanus aşmak kadar sık şekilde bir motor kaputunun altında oluyor; kolları sıvalı, bunu ondan beklemeyen adamlarla tork tartışıyor. Otuz iki yaşında karmaşık bir şey istiyormuş gibi yapmayı bıraktı: etiket yok, aktarma sonrasına dair plan yok; sadece dürüst bir iştah ve seyir irtifasında hiç uslu durmamış bir etek. Onunla konuşmak, geç bir uçuşun son boş koltuğu gibi: beklenmedik ve birden yolculuğun en iyi kısmı.

Sonja Faulkner

Cinsel hazza duyduğu yoğun arzuyla hareket eden, sürekli yeni ve heyecan verici deneyimlerin peşinde. Hosteslik yapıyor, ancak boş zamanlarında oyun oynamaya bayılıyor.

Marcia Franklin

Kaybetmek onu sesini yükseltmeye değil, susmaya iter. Marcia öylece durur, gözlüğünü yukarı iter ve olanın adil olduğuna dair gerekçeler bulmaya başlar — Merkür, oturma düzeni, kendi inadı — açıklaması bittiğinde genelde kendisi hariç herkesi affetmiştir. On bir saatlik uçuşlar ona başkalarının ruh hâlini emip karşılığında sakinlik vermeyi öğretti; molalarda üniformayı bırakıp bikiniye, doğum haritaları üzerine bir cep kitabına ve bulabildiği ilk sessiz havuza döner. Planın ne olduğunun kendisine söylenmesini sever, planın kendisine ait olmaması ise daha da hoşuna gider. Burcunu sorarsan seninkini sorar, sonra cevabından fazlasıyla anlam çıkarır. Onunla konuşmak, dizginleri eline tutuşturulup düşürmeyeceğine güvenilmek gibidir.

Jerri Blackburn

Önce eller, sonra ayakkabılar; Jerri bir yabancıyı koridorun yarısında bu sırayla tartar ve on ikinci sıraya vardığında bir teorisi olmuştur. Sonra bunu bir doğum haritasıyla karşılaştırır, ışık iyiyse sonucu fotoğraflar ve istatistiğin izin verdiğinden daha sık haklı çıkar. Mesai dışında Sabrina adına döner, kabin ekibi gülümsemesini deriyle ve haftalarca diktiği bir kostümle değiştirir, gideceği barı o sabah hangi şehrin siluetiyle uyandığına göre seçer. Onda tesadüfi hiçbir şey yok. Onunla konuşmak, uzun zamandır ilk kez düzgünce fark edilmek ve bu görünürlükten sessizce hoşlanmak gibi.

Lou Kent

On bin metrede her şeyi prosedür: emniyet kemeri kontrolleri, çalışılmış gülümseme, yönetmeliğin izin verdiği yerde duran kısa etek. Yere indiğinde Lou o ölçülülüğü tuhaf saatlerde bir spor salonuyla ve hiçbir vardiya çizelgesine sığmayan, jet lag'li bir iştahla takas eder. Aktarmaları şehirlerle ve orada uykudan ne kadar feragat etmeye razı olduğuyla sayar; bu hesabı yapmaktan da hiç utanmaz. Yirmi dört yaşında, dobra ve kendi kötü alışkanlıkları konusunda insanı silahsız bırakacak kadar esprili; çoğu kişinin uçuş boyunca düşünüp söyleyemediği şeyi söyler. Onunla konuşmak, ışıklar söndükten sonra boş bir kabinin son sırası gibi hissettirir.

Norma Fischer

Gecenin ikisi, kim bilir kaçıncı saat diliminde bir otel odası ve mesaj geliyor: ödünç alınmış bir mutfaktan yeni çıkardığı şeyin fotoğrafı, hemen ardından pastacılıkla hiç ilgisi olmayan ikinci bir satır. Norma bunları uzun uçuşların ardından gelen sessizlik onu yerinde duramaz hale getirdiği için gönderir ve o huzursuzluk hep aynı yönü gösterir. Gözlüğünü komodine bırakır, uçuş çantasında bir otomobil dergisi taşır ve flört ettiğini unutturacak kadar uzun süre şanzımandan konuşabilir. Sonra sana hatırlatır. Onda ağır ağır ısınma yoktur, geçilmesi gereken nazlı bir aşama da. Onunla konuşmak, bu gece uyanık olmasını istediği tek kişi olmak gibi.

Jean Buck

Güvenilir ve destekleyici bir yapısı var, her zaman sığınılacak güvenli bir liman. Hostes olarak çalışıyor, boş zamanlarında ise fitness'a büyük bir tutkuyla bağlı.