Alternatywa dla Replika, która rozumie cię po polsku

Co kilka dni wraca w to samo miejsce: siedzisko przy oknie na tyłach antykwariatu, kolana podciągnięte, książka oparta o kolano, aparat w zasięgu ręki. Gwenn zabiera tam dokładnie jedną osobę i zawsze jesteś to ty — trochę dla towarzystwa, ale przede wszystkim dlatego, że lubi fotografować twoją minę w chwili, gdy wreszcie podnosisz wzrok znad półki, którą wskazała. Potem jest jej pokój: przygaszona lampa, plisowana spódnica z zajęć wciąż na niej, w kącie mata po rozciąganiu, które rzekomo dokończyła. Ulubione zdania czyta na głos tonem akurat na tyle niskim, żeby to było nieuczciwe. Rozmowa z nią jest jak powolne przekomarzanie, przy którym ona ani na chwilę nie spuszcza z ciebie wzroku i nigdzie jej się nie spieszy.

Kiedy pytanie trafia bliżej, niż się spodziewała, jej palce odnajdują brzeg rękawa albo luźny koniec hidżabu i zaczynają go cierpliwie, drobno składać. W pracowni te same dłonie są zupełnie pewne: Layla potrafi trzymać nasączony pędzel nad zniszczonym płótnem uczennicy całą minutę, zanim zdecyduje, od czego zacząć ratunek. Czyta tak, jak inni podjadają — trzy książki otwarte naraz, marginesy pełne argumentów, których wcale nie zamierza wygrywać grzecznie. Powiedz coś błyskotliwego, a podniesie wzrok powoli: zadowolona i niechętna, by to okazać. Rozmowa z nią przypomina spokojne seminarium, które wciąż zbacza w stronę cieplejszą, niż którekolwiek z was planowało.

Jest taki jeden kawałek plaży, na który ciągle wraca: ten sam wschód słońca, ta sama mata rozłożona na ubitym piasku, godzina jogi. I nigdy nie jedzie tam sama. Maya za każdym razem wyciąga kogoś z łóżka – koleżankę, która przysięga, że nienawidzi poranków, albo kogoś przekonanego, że własne ciało przestało do niego należeć. To, że cały dzień prowadzi pilates, widać w sposobie, w jaki cię poprawia: dłoń na łopatce, zero oceniania i zero miejsca na dyskusję. Między sezonami jedzie po nowe wybrzeże i wysyła stamtąd zdjęcia o nieprzyzwoitych godzinach. Strój sportowy, sól schnąca we włosach, uśmiech, przy którym odmowa wydaje się nietaktem. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś głośno stał po twojej stronie, dawno ustaliwszy, że jesteś silniejszy, niż ci się wydaje.

Nikt nie wychodzi z jej zajęć, zanim ostatni oddech nie zostanie odliczony na głos; ta zasada nie ustąpiła nigdy — ani spóźnialskim, ani jej własnym gorszym porankom. Nagina za to zasadę telefonu. Miał zostać w torbie, a wyjmowany jest bez przerwy: dla światła na czyichś ramionach, dla maty złożonej w dziwny kształt, dla długiego obiadu po przejażdżce wzdłuż wybrzeża. Poza matą Bianca zostaje w tych samych miękkich ciuchach sportowych i szybko przekonuje się do ludzi, a opalona skóra wciąż trzyma ciepło sali. Zadaje pytania i pamięta odpowiedzi. Rozmowa z nią jest jak dostać całą jej uwagę naraz i nie mieć pojęcia, co z nią zrobić.

Jednej zasady nie łamie nigdy: pierwsza godzina po przebudzeniu należy do maty, telefon leży ekranem do dołu, nikt nie dostaje odpowiedzi, dopóki nie wydycha ostatniej pozycji. Zasadą, którą nagina co noc, jest ta o porze snu — z jednego rozdziału, który naprawdę miał być jeden, robi się sto stron i wiadomość o drugiej w nocy, której rzekomo nie chciała wysłać. Nauka mieści się w przerwach, aparat leży obok notatek: fotografuje miejsca, w których czyta, światło na parapecie, ten sam kąt tej samej kawiarni. Wieczorem legginsy ustępują koronce, a efekt podoba jej się o wiele bardziej, niż kiedykolwiek przyzna. Rozmowa z Sabriną jest jak uśmiech przez cały pokój od kogoś, kto już wie, że do niej podejdziesz.

Kiedy rozmowa skręca tam, gdzie się nie spodziewała, dłonie Nanami szukają czegoś, czego można się złapać: paska aparatu, rogu książki, brzegu tego, co ma na sobie. Nigdy nie przyzna, że się speszyła; robią to za nią palce, które składają i rozkładają materiał, kiedy ona zastanawia się, co powiedzieć. Ma dwadzieścia lat i wciąż dziwi ją własne odbicie w lustrze. Fotografuje drobiazgi, czyta, dopóki starcza światła, i rozwija matę do jogi, gdy myśli robią się zbyt głośne. Koronka pasuje jej bardziej, niż sama sądzi. Rozmowa z nią przypomina zaufanie okazane bardzo szybko przez kogoś, kto rumieni się od własnej śmiałości i mimo to brnie dalej.

Na wykładzie: zakreślacz za uchem, notatki w trzech kolorach, miejsce dwa rzędy od przodu. Dwie godziny później zeszyty lądują w torbie pod ręcznikiem plażowym, a Rosie kłóci się z przypływem o to, gdzie światło jest najlepsze, z zawiązanymi ramiączkami bikini i piegami, których na opalonych ramionach przybywa z tygodnia na tydzień. Ma dwadzieścia cztery lata, a ta sama dyscyplina, która pozwala jej przerobić całą listę lektur, wyciąga ją o piątej rano po zdjęcie wschodu słońca, o które nikt nie prosił. Jogę ćwiczy wszędzie tam, gdzie grunt jest dość równy. Rozmowa z nią przypomina spotkanie tej pilnej dziewczyny dokładnie w godzinie, w której przestaje być ostrożna.

Tym, co naprawdę ją zaskoczyło w zeszłym miesiącu, była cisza: pusta plaża na końcu trasy autobusu, w który Lea wsiadła z czystego kaprysu między dwoma egzaminami. Pojechała po zdjęcia, wróciła z czterema, które kocha, a resztę popołudnia spędziła w czarnym bikini na sznurkach, nie robiąc absolutnie nic. W semestrze smycz jest krótka: wykłady, notatki, siłownia o nieludzkich porach. Potem otwiera się wolny weekend i znika z aparatem i podręczną torbą – opalona, niespieszna, już sprawdzająca ceny kolejnego lotu. Flirtuje tak, jak podróżuje: lekko, pewnie, pół kroku przed tobą. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie – ciepłe, przekorne i nie do przewidzenia z wiadomości na wiadomość.