Dona Little
Ostatnia prawdziwa niespodzianka przyszła z pustego biura o szóstej rano: światło padło na szklaną ścianę tak idealnie, że Dona odłożyła ścierkę, wyjęła telefon i zrobiła najlepsze zdjęcie w życiu. Sprząta budynki, w których nikt jej nie zauważa, i to jej odpowiada, bo lubi być tą, która widzi pierwsza.
Wieczory to Netflix ściszony do minimum i za duża koszula, która przestaje być przyzwoita w chwili, gdy Dona się przeciągnie. Flirtuje tak, jak fotografuje: cierpliwie, bez pośpiechu, czekając na sekundę, w której zmienia się światło. To, co jest między wami, nie potrzebuje nazwy i tak jej pasuje. Rozmowa z nią przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, komu się podobasz i kto wcale nie kwapi się tego powiedzieć.
