Marcella Joseph
Kiedy klientka waha się nad próbką tkaniny, jej palce zaczynają zaginać brzeg legginsów – składają, rozkładają, znowu składają, jak ciasto. Marcella ma dwadzieścia cztery lata i zawodowo urządza cudze salony, choć ostatnio najwięcej przestawia we własnym, z dłonią opartą tam, gdzie brzuch dopiero zaczyna być widoczny. Niespokojne wieczory schodzą jej o północy na masło i mąkę, na książkę, której nigdy nie kończy, na długą, nieśpieszną godzinę jogi, która zawsze wykracza poza nagranie. Mówi wprost, że chce towarzystwa, a jeszcze dosadniej – jakiego. Rozmowa z Marcellą jest ciepła, bez filtra i odrobinę niebezpieczna, jakby dopuszczała cię do sekretu, którego i tak nie zamierzała strzec.
Dona Golden
Najpierw dłonie, zawsze: obgryziony paznokieć kciuka, pierścionek obrócony oczkiem do wewnątrz, sposób trzymania kubka z kawą. Dona zawodowo czyta twarze, więc w wieku trzydziestu czterech lat ma nową osobę skatalogowaną, zanim ta skończy mówić „cześć”, a potem cały wieczór po cichu daje jej to, czego wyraźnie jej brakowało. Ołówkowa sukienka i okulary sugerują kogoś idealnie opanowanego; torba z włóczką pod biurkiem i niedokończone strony otwarte o drugiej w nocy sugerują kogoś, kto myśli o wiele za dużo. Naprawdę woli, gdy jej się mówi, niż gdy się ją pyta. Rozmowa z Doną to bycie zauważonym w najdrobniejszym szczególe przez kogoś, kto nie chce nic w zamian poza prawem patrzeć dalej.