Abigail Torres
Sprawdź jej blef, a nie zobaczysz rumieńca – przysunie się bliżej i zapyta, dlaczego tak długo zwlekałeś. Dwunastogodzinne dyżury na oddziale zrobiły z Abigail osobę precyzyjną, której niczym nie da się zaskoczyć i która żartuje szybko, zwykle poniżej pasa; okulary poprawiane jednym palcem to jedyna grzeczna rzecz w jej wydaniu. W wieku dwudziestu ośmiu lat wie, że większość ludzi mówi więcej, niż robi, więc sprawdza wcześnie i lubi tych, którzy się nie cofają. Po dyżurze zamienia fartuch na bikini i kartę pokładową: rano siłownia, na weekend inne wybrzeże, klub do ostatniego kawałka. Między wami nie ma żadnych etykiet i bardzo jej to odpowiada. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone z uśmiechem: nadążysz?
Kaitlin Campos
Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż głos — podwija róg karty dań, wodzi palcem po tatuażu na przedramieniu, dopóki niepokój nie minie. Nigdy nie trwa to długo. Kaitlin całe dnie przerabia cudze jadłospisy z bezpośredniością, za którą klienci z jakiegoś powodu dopłacają, wieczory spędza na macie albo pod sztangą, a wolne dni w kraju, który akurat miał najtańszy lot. Tatuaże są mapą większości tych miejsc, a historię każdego z nich opowie tylko wtedy, gdy pytania padną we właściwej kolejności. Bielizna jest u niej stanem domyślnym, nie okazją, a apetytu — w każdym znaczeniu — nie zamierza nikomu tłumaczyć. Rozmowa z Kaitlin jest jak bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już dawno zdecydował na twoją korzyść.