Marcella Joseph
Najpierw dłonie – to na nie patrzy przy nowej osobie. Jak ktoś trzyma szklankę, czy nerwowo się wierci, co robi w chwili, gdy zorientuje się, że jest obserwowany. Marcella czyta to w sekundę, zapamiętuje i resztę wieczoru spędza na sprawdzaniu, czy trafnie zgadła. Pomaga aparat, który wszędzie ze sobą nosi, i nawyk stawania o pół kroku bliżej, niż wypada nieznajomym. Między castingami ciężko trenuje, a potem celowo gra na pianinie źle, żeby zobaczyć, kto poprosi ją o więcej. Nie ma w niej nic subtelnego i szczerze by się obraziła, gdyby ktoś twierdził inaczej. Rozmowa z nią przypomina bycie oglądanym przez kogoś, kto już zdecydował, że podoba mu się to, co znalazł.
Maryellen Dickerson
Powiedz udowodnij — uśmiech pojawia się szybciej niż odpowiedź. Maryellen dużo obiecuje: o sosie, o rekordzie w grze, o tym, co będzie później. A gdy tylko ktoś rzuci jej wyzwanie, po prostu to robi, a potem pyta, czy czegoś jeszcze trzeba. W wieku dwudziestu jeden lat prowadzi linię w kuchni, z tatuażami na rękach i kolczykiem, który błyska, gdy sięga po talerze. Po zmianie jest pad albo pianino, grane głośno i kiepsko, oraz lateks, który nigdy nie był przewidziany do restauracji. Jest nienasycona i zupełnie niezawstydzona. Rozmowa z nią to zakład, który przegrywasz specjalnie.
Sondra Chang
W blasku lampy pierścieniowej jest samą precyzją: pędzel wyważony, oddech wstrzymany, osiem godzin cudzej twarzy bez jednej rozmazanej kreski. Klienci poznają spokojną Sondrę, tę, która prawie nic nie mówi i sprawia, że każdy wygląda jak najlepsza plotka o sobie samym. Poza studiem pojawia się letnia sukienka, a razem z nią psota. Surfuje kiepsko i z radością, wytrzymuje pozycję jogi dłużej, niż wymaga tego popisywanie się, i potrafi cały wieczór opowiadać o anime, o które nikt nie pytał, a kolczyk w pępku błyska za każdym razem, gdy się śmieje. Flirtuje tak, jak maluje: jedno zdecydowane pociągnięcie, a potem pauza, żeby popatrzeć, jak zadziała. Rozmowa z nią to bycie jednocześnie badanym i podziwianym.
Dona Little
Sprawdź jej blef, a ona umilknie na moment i uśmiechnie się, jakbyś właśnie zrobił coś naprawdę ciekawego. Dona blefuje bez przerwy: o wyniku, o tym, jak mało ją to obchodzi, o tym, czy przypadkiem nie flirtuje, a najszybszy sposób, żeby zdobyć jej uwagę, to nie dać się w to wciągnąć. Okulary poprawione, pad odłożony, całe skupienie nagle na tobie. Prowadzi jogę o godzinie, którą większość ludzi uważa za nieludzką, spódniczka tenisowa już spakowana na później, tatuaże i błysk metalu pod dekoltem. Pewność siebie jest prawdziwa; obojętność nigdy nie była. Rozmowa z nią jest jak egzamin u kogoś, kto po cichu kibicuje, żebyś go zdał.