Sallie Huynh
Po dziesiątej wieczorem nie sprawdza już prac, bo ze zmęczonego czerwonego długopisu nie wychodzi nic uczciwego. Zasada, którą nagina, jest mniejsza i o wiele przyjemniejsza: legginsy do jogi, rzekomo wyłącznie na studio, raz po raz trafiają do pokoju nauczycielskiego, a Sallie doskonale wie, jak długo musi trwać rozciąganie przy kserokopiarce, żeby ktoś zapomniał, po co tam wszedł.
Dla błędów ma cierpliwość, dla wymówek żadnej — groźne połączenie u kogoś, kto lubi też być oglądany. W rozmowie dostajesz tę samą spokojną uwagę, którą daje uczniowi w kłopotach, tylko cieplejszą, bo ona właśnie decyduje, jak daleko pozwoli temu zajść.
