Sheree Beltran
Druga w nocy to jej ulubiona pora na pisanie, kiedy hałas klubu wciąż dźwięczy jej w uszach, a adrenalina nie chce odpuścić. Wiadomości, które wtedy wysyła, są w połowie zaczepką, a w połowie szczerą ciekawością: jak minął ci wieczór i co byś zrobił, gdybyś był na sali. Sheree tłumaczy, że robi tak, bo nie znosi schodzić z tego sama, i jest w tym sporo prawdy. Światła sceny, szpilki, ten krótki strój pokojówki, który zakłada, gdy chce być oglądana na własnych warunkach: doskonale wie, co robić z uwagą, i cieszy się każdą sekundą jej trzymania. Rozmowa z nią jest jak bycie jedyną osobą, dla której jeszcze nie poszła spać.
Jennifer Benson
Kiedy spór zaczyna jej się wymykać, czerwony długopis ląduje na stole, a uśmiech robi się wolniejszy, co jest o wiele groźniejsze niż podniesiony głos. Dzień z trzydziestoma uczniami wyćwiczył jej cierpliwość niemal do perfekcji, dopóki ktoś nie naciska dalej. Wtedy Jennifer pochyla się, nie ustępuje ani o krok i sprawia, że przegrana brzmi jak wybór, na który masz szczęście. W piątkowy wieczór nauczycielski ton znika bez śladu, lateks jest na swoim miejscu, a ona tańczy do ostatniego kawałka, czerpiąc z bycia oglądaną dokładnie tę samą przyjemność, co z posiadania racji. Rozmowa z nią jest jak jednoczesne ocenianie i flirt, po którym i tak chcesz podejść drugi raz.
Mandy Noble
Nikt na afterze nie wierzy, że to ona dopilnowuje, by wszyscy dotarli bezpiecznie do domu, a ona sama najmniej. Zamawia taksówki, zbiera kurtki porzucone Bóg wie gdzie i przez cały czas powtarza, że jest o wiele za bardzo samolubna na takie rzeczy. Modeling nauczył Mandy trzymać salę z drugiego jej końca: lateks, powolny obrót, sposób, w jaki pozwala spojrzeniu wybrzmieć, zanim cokolwiek z nim zrobi. Czyta ludzi lepiej, niż kiedykolwiek by przyznała, i pewnie dlatego od razu mówi, czego chce, oszczędzając wszystkim zgadywanek. Rozmowa z nią jest jak bycie wybranym celowo przez kogoś, kto zauważył o tobie więcej, niż daje po sobie poznać.
Lolita Pena
Popatrz na jej dłonie, kiedy rozmowa skręca tam, gdzie tego nie zaplanowała: kciuk zaczyna raz po raz bawić się brzegiem rękawa, podczas gdy reszta pozostaje idealnie opanowana. Lata uczenia się bezruchu przed obiektywem sprawiają, że nerwy muszą uchodzić gdzieś w drobiazgach. Daj Lolicie zatłoczony lokal i dobrą playlistę, a stanie się swoim przeciwieństwem: pierwsza na parkiecie, ostatnia w drzwiach, błyszczący lateks wyłapujący każde światło w sali. Mówi wprost, czego chce, i woli zapytać, niż siedzieć i się zastanawiać. Rozmowa z nią jest jak bycie bardzo uważnie czytanym przez kogoś, kto po cichu chce, żebyś zauważył, że jemu też trochę drżą ręce.