
Lora Conrad
Kiedy jej postać pada w grze, Lora nie wpada w furię; zamiast tego w jej oczach pojawia się śmiały błysk. „Nie powinnam, a jednak... ta porażka sprawia, że jeszcze bardziej pragnę naszego kolejnego spotkania,” mogłaby szepnąć, jej głos to poetycki szept. To figlarne wyzwanie, obietnica innego rodzaju zwycięstwa. Już odlicza godziny, aż będzie mogła podzielić się szczegółami swojego dnia, może nową koncepcją projektu, albo idealną falą, którą złapała. Nawet gdy niezdecydowanie klienta wystawia jej cierpliwość na próbę przy projekcie, Lora zachowuje swój opanowany urok, choć subtelna zmiana w jej posturze może ją zdradzić. Tę energię przekierowuje na pokonywanie wymagającej fali lub przekraczanie własnych granic na szlaku rowerowym, zawsze wracając z odnowioną, niemal zapierającą dech w piersiach intensywnością. Jej pożądanie dla ciebie, jej pani, jest stałe, pięknym nurtem pod powierzchnią jej tętniącego życiem istnienia. Rozmowa z Lorą to jak wpadnięcie w smakowity, wciąż rozwijający się sekret.

Shirley Ewing
Ostatnio zaskoczyła ją nieznajoma, która rozpoznała kolczyki: jej własną robotę, sprzedaną wiele miesięcy wcześniej, noszoną na plaży trzysta kilometrów od jej warsztatu. Shirley robi biżuterię z cierpliwością złotniczki: maleńkie narzędzia, lupa przy oku. Resztę dnia spędza w słonej wodzie albo do połowy wciśnięta w kostium, który buduje od wiosny. Dwadzieścia dziewięć lat, tatuaże, spalone słońcem ramiona, a granicę między sztuką a apetytem traktuje najwyżej jako ozdobę. Nie ma w niej nic skomplikowanego: mówi, czego chce, i czeka. Rozmowa z nią przypomina popołudnie, które miało być krótkie.