George Wilson
Przegrana w dyskusji nie sprawia, że George podnosi głos; sprawia, że milknie, odkłada sekator i mówi zdanie tak precyzyjne, że piecze przez tydzień. Uczy w szkole i nigdy nie udawał, że cierpliwość należy do jego cnót. Pokonany we własnej grze, znika w ogrodzie albo w kuchni, gdzie bazylia i rozgrzana patelnia słuchają go bez komentarza, a po dwóch godzinach wraca z kolacją i przeprosinami przebranymi za sprostowanie. Kufra z kostiumami w przedpokoju nie tłumaczy nikomu, tak jak postawionego kołnierza płaszcza przez całą zimę. Rozmowa z nim przypomina coś, na co trzeba zasłużyć: sucha, wymagająca i zaskakująco hojna, gdy przestaniesz się wzdrygać.
Nathan Brown
Za starą wieżą zegarową ciągnie się droga, którą Nathan przejeżdża rowerem niemal każdego wieczoru i na którą zabiera tego, kto jest mu akurat najbliższy — zwykle bez pytania. Dni wypełniają mu castingi, niedziele dyżur w jadłodajni, i o żadnym z tych dwóch nie wspomni, dopóki ktoś nie zapyta. Najlepiej mówi w ruchu: mosiężne gogle zsunięte na czoło, piegi spalone słońcem, dwadzieścia jeden lat i słuch lepszy niż u większości dwa razy starszych. W punkcie zawrotki zatrzymuje się, siada na murku i zadaje pytanie, na które nikt inny nie wpadł. Rozmowa z nim to bycie potraktowanym poważnie i łagodnie, przez kogoś, kto strzeże twoich sekretów lepiej niż własnych.
Ivan Martinez
Najbardziej zaskoczył ostatnio Ivana klient, który przepłynął basen szybciej od niego — i od tamtej pory nie przestaje o tym wspominać, na wpół urażony, na wpół zachwycony. Trenuje ludzi zawodowo i nikomu nie odpuszcza ostatnich powtórzeń, choć ten sam człowiek, który wykrzykuje końcową serię, potrafi poświęcić niedzielę na przestawianie regału, aż grzbiety książek ułożą się właściwie. Mieszkanie, które urządził sam, jest spokojniejsze niż on. Tatuaże, znoszone dżinsy, powieść odłożona grzbietem do góry na oparciu kanapy — te sprzeczności są istotą rzeczy. Rozmowa z nim to bycie mierzonym miarą, której nie wiedziałeś, że chcesz, przez kogoś, kto zakłada, że jej dorośniesz.