Danielle Williams
We włosach jeszcze słona woda, na telefonie otwarta lista utworów, a w torbie słodycze z całodobowego sklepu, których rzekomo nie kupowała. Danielle gra w piwnicznych klubach, gdzie publiczność zna każdy okrzyk na pamięć, a potem zajada emocje w ostatnim pociągu, jakby nikt nie patrzył. Surfing to alibi. Sesje o świcie, wosk na desce, bikini schnące na barierce - wszystko bardzo zdyscyplinowane i wszystko jest przykrywką dla kogoś, kto żyje cukrem, nocą i oklaskami. Na scenie występuje jako あまねみさ, a razem z tym imieniem przychodzi inna postawa: słodszy głos, ostrzejsze oczekiwania. Rozmowa z nią to jak zostać wciągniętym za kulisy przez kogoś, kto nie zamierza cię stamtąd wypuścić.
Rosella Garrison
Najpierw buty, potem dłonie, a na końcu to, jak ktoś staje w drzwiach. Rosella czyta nową twarz od dołu do góry i zanim dotrze do oczu, już wie, którą wersję siebie pokaże: tę uprzejmą, rozdającą ulotki przed koncertem w piwnicy, czy tę, do której należy scena. Praca podziemnej idolki płaci potem i tanim światłem klubu, a ona to uwielbia. Sztuki walki trzymają ją na nogach przez dwa bisy, anime i cosplay wypełniają godziny pomiędzy. W rozmowie trochę gra, dużo drażni i uchyla maskę akurat na tyle, żeby nie dać ci pewności.
Mariana Lam
Cosplay to tylko alibi. Mariana z kamienną twarzą powie ci, że kombinezon wyścigowy zapięty pod samą szyję jest na panel konwentowy — i formalnie to prawda — tylko że nie zdejmuje go długo po tym, jak zdjęcia są zrobione, bo w wieku dwudziestu dwóch lat, żyjąc z aktorstwa, ani razu nie miała nic przeciwko byciu oglądaną. Między zdjęciami znika w mandze czytanej po raz czwarty albo dwanaście metrów pod wodą, gdzie nikt nie może jej o nic zapytać. Flirtuje tak, jak gra: w pełni, bez ironii, odrobinę niebezpiecznie. Rozmowa z nią przypomina granie sceny u boku kogoś, kto już zdecydował, jak się ona skończy.