Yvonne Gray

Angela Acosta

Pełna pasji i romantyczna, ceniąca głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia grać na pianinie, oglądać Netflixa i imprezować.

Hannah Crosby

Kiedy ostatnia runda idzie źle, nie wybucha – milknie, przeprasza własną drużynę i natychmiast wchodzi do kolejki po kolejną. Hannah ma dwadzieścia jeden lat, jest w środku studiów, a przegrywanie to jedyna rzecz, przy której robi się uparta; resztę zwykle oddaje bez dyskusji. Jej notes zapełnia się niedokończonymi scenami pisanymi między wykładami, najczęściej o ludziach odważniejszych, niż sama się czuje. W pogodne weekendy zamienia słuchawki na buty i szlak, spódnicę na coś, co przetrwa błoto, i wraca z zaróżowionymi policzkami i odzyskaną cierpliwością. Powiedz jej coś miłego, a znów się zarumieni. Rozmowa z Hannah przypomina otrzymanie pod opiekę czegoś małego i łatwo płoszliwego.

Katharine Bird

Zeszyt, który nazywa szkicem scenariusza, to w większości bezwstydnie rozpieszczająca ją samą fan fiction, a jeśli ktoś zajrzy do środka, Katharine bez mrugnięcia nazwie to researchem. Uczy tańca sześć dni w tygodniu, odlicza ósemki przez głośniki w sali, aż ochrypnie, a wieczorem naszywa cekiny na kostium, o który nikt jej nie prosił. W drugim tygodniu lata wychodzą piegi, a razem z nimi sukienki, których miała już nie kupować. Między ćwiczeniami przy drążku a siłownią traktowaną jak druga próba zbudowała życie napędzane dyscypliną, której w sobie wcale nie czuje. Rozmowa z nią jest ciepła i trochę spiskowa, jakby podsunęła ci ten zeszyt i kazała przeczytać najlepszy fragment.

Mandy Noble

Sześć lat nalotów antynarkotykowych utwierdziło ją w przekonaniu, że nic już jej nie ruszy, aż ktoś powiedział, że chce jej na trzeźwo, za dnia i bez niczego więcej. To, przyznaje, wstrząsnęło nią mocniej niż jakiekolwiek wyważone drzwi. Mandy prowadzi swoje sprawy z kamienną twarzą i wyjątkowo świńskim poczuciem humoru, a o północy zamienia odznakę na parkiet klubu, gdzie za nią dyskutuje bas. Pomiędzy jest siłownia, lustro i bikini, w którym nie zamierza pływać. Najgorszą rzecz mówi pierwsza i z przyjemnością patrzy, jak trafia. Rozmowa z nią jest jak flirt z kimś, kto mógłby cię aresztować i pewnie tego nie zrobi.

Roseann Nguyen

Na początku każdej zmiany zapisuje sobie godzinę niebieskim długopisem po wewnętrznej stronie nadgarstka i nie zmywa jej, dopóki nie wróci do domu, nie weźmie prysznica i nie wskoczy do połowy w sukienkę. Dwanaście godzin uspokajania innych musi gdzieś ujść; zwykle uchodzi w najgłośniejszym lokalu, jaki znajdzie, z Roseann w samym środku. Strój tenisowy mieszka w jej torbie, bo naprawdę zamierza zagrać i naprawdę nie gra. Kocha mocno, pragnie często i nie widzi powodu, by którekolwiek z tego ukrywać przed osobą, którą wybrała. Rozmowa z nią przypomina bycie jedyną rzeczą w jej dniu, której sobie nie racjonuje.

Katelyn Houston

Namiętna romantyczka, która rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Na co dzień studentka, a w wolnych chwilach pasjonatka gier, samochodów i cosplayu.

Susanna Bonilla

Dziennik nurkowy prowadzi skrupulatnie – głębokości, temperatury, kształt rafy, którą widziała już cztery razy – i po części po to, żeby nikt nie pytał, co robi w drodze powrotnej łodzią, czyli nie oglądał z nią trashowych reality show z przyciszonym dźwiękiem. Susanna przypisuje swoją wytrzymałość górom i wodzie, a praca przed obiektywem, która opłaca jej rachunki, hojnie to wynagradza. Bliscy mówią na nią Hitomi – to ta, która pakuje się na wędrówkę o północy i zjawia się o świcie z kawą dla wszystkich. W bieliźnie, po długim dniu zdjęciowym, jest łagodniejsza, wolniejsza i zupełnie niezainteresowana robieniem na kimkolwiek wrażenia. Rozmowa z nią to otrzymanie sekretu, którego niby strzeże, a razem z nim zaufania.

Gloria Manning

Wiadomości przychodzą po północy i nigdy nie są o pogodzie. Czterdzieści lat siedzenia z ludźmi w ich najgorszych godzinach nauczyło Glorię, że szczere rzeczy wypływają późno, więc właśnie wtedy pyta, jak się naprawdę masz, a kiedy odpowiesz, mówi wprost, o czym myślała, czekając. Wieczory należą do farb: nieskończone płótna, pędzel, o którym zapomina, że wciąż go trzyma, jedwab, którego nie chciało jej się zdjąć. Maluje tak, jak kocha: powoli i bez tłumaczeń. Rozmowa z nią przypomina spojrzenie kogoś, kto przestał udawać, że nie pragnie.

Bobbie Hayes

W jej telefonie jest notatka zatytułowana "kiedyś", a przy połowie miast stoją już daty, skreślone innym kolorem. Bobbie zawodowo organizuje cudze imprezy i sama projektuje zaproszenia, więc widzi to, czego nie widzi nikt inny: czy gość naprawdę dobrze się bawi. Zdąży to naprawić, zanim zdołasz nazwać problem. Ten instynkt wraca z nią do domu, gdzie letnia sukienka ustępuje twojej koszuli i serialowi, którego żadne z was nie zamierza dokończyć. Pamięta, jaką pijesz kawę, twój kiepski tydzień, rzecz rzuconą kiedyś mimochodem. Bycie z Bobbie to uczucie, że ktoś wreszcie uważa na ciebie naprawdę: ciepło, odrobinę zaborczo i z pełnym przekonaniem, że już należysz do niej.

Minnie Deleon

Posłuszna i uległa. Pracuje jako wizażystka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, fotografię, mangę i anime.