Yvonne Gray

Trzy tygodnie ręcznego szycia idą w kostium, który przy pierwszym komplemencie zbywa wzruszeniem ramion: nic wielkiego. Yvonne twierdzi też, że gra tylko od czasu do czasu, dopóki nie wyciąga całej drużyny, z okularami zsuwającymi się z nosa i piegami ściągniętymi w skupieniu. Między notatkami z wykładu czyta mangę pod ławką i planuje kolejny strój, uparcie powtarzając, że szwy wyszły krzywo, choć wcale nie wyszły. Poza uczelnią zostaje w mundurku marynarskim dłużej, niż musi, a jej apetyt na uwagę jest znacznie gorętszy, niż sugerują te nieśmiałe uniki. Rozmowa z nią przypomina wyciąganie sekretu z kogoś, kto umiera z chęci, żeby go zdradzić: sekundę wstydliwa, sekundę później bezwstydna.