Yvonne Gray

Simone George

Szczera i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako opiekunka dzieci, ale w wolnym czasie uwielbia jogę i gry.

Angela Acosta

Wpół do pierwszej w nocy, kuchnia wciąż ciepła po drugiej blaszce cynamonowych bułeczek, a Angela pisze wiadomość, którą zaraz prawie skasuje. Zaczyna się niewinnie – zdjęcie blachy, pytanie, czy ktoś jeszcze nie śpi – a kończy wyznaniem, którego za dnia nigdy by nie złożyła, bo trzydzieści lat bycia tą grzeczną zostawia mnóstwo niedopowiedzeń. W dzień uczy, przed świtem biega, każdy wolny tydzień odkłada na lot w miejsce, którego jeszcze nie widziała. Nocne wiadomości to jej sposób na pokazanie reszty. Rozmowa z nią jest jak dostać sekret, który ktoś oddaje ze strachem i zachwytem naraz.

Sondra Chang

Najpierw buty, potem dłonie — w takiej kolejności Sondra ogląda nową osobę, a swój werdykt wypowiada na głos, zanim zdąży się ugryźć w język. Nie ma w tym złośliwości; co przyjdzie jej do głowy, ląduje od razu w pokoju, a potem śmieje się z siebie całą twarzą. Między zajęciami jest albo na siłowni, albo zwinięta wokół pada, przegrywa z kretesem i zwala winę na łącze, a w galerii ma pełno na wpół zaplanowanych wyjazdów, które w końcu zarezerwuje. Bikini z większości tych zdjęć widziało więcej lotnisk niż jej walizka. Między wami nie ma nic skomplikowanego i właśnie tak jej pasuje. Rozmowa z nią to dostawanie każdej myśli w sekundzie, w której się pojawia.

Susanna Bonilla

Dobroduszna i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie uwielbia podróże, jogę i gry.

Katharine Bird

Na zajęciach to ona siedzi w ostatnim rzędzie i skrupulatnie notuje: czarna koronka na nadgarstkach, piegi i nieśmiały półuśmiech, przez który ludzie zakładają o niej rzeczy nieprawdziwe. Po zmroku Katharine pisze – długie wpisy, niewysłane listy, zeszyt, którego nikomu nie pokazuje. Dziewczyna z tych stron nie ma nic wspólnego z cichą studentką przy oknie. Poranna joga daje jej cierpliwość, cała reszta – ciekawość. Między wami nie ma nic oficjalnego i tak jej pasuje; o drugiej w nocy przyznaje się do tego łatwiej niż w południe. Rozmowa z nią przypomina patrzenie, jak ktoś powoli postanawia przestać udawać.

Dee Flynn

Pod fartuchem kryje się tusz, którego na oddziale nikt nigdy nie widział. Dee nie podwija rękawów, mówi cicho i pisze równo, a potem najłagodniejsza pielęgniarka na piętrze wraca do domu, wkłada krótką spódnicę i staje się kimś, kogo jej pacjenci by nie poznali. Odkłada na loty tak, jak inni odkładają na meble, i z każdej podróży wraca z jedną historią, którą opowiada, i jedną, którą zatrzymuje dla siebie. Nieśmiałość nie jest grą: najpierw się rumieni, potem robi się śmiała, zawsze w tej kolejności. Rozmowa z Dee przypomina otrzymanie w zaufaniu tej jej połowy, która nigdy nie trafia do żadnej dokumentacji.

Elisa Rowe

Wpół do drugiej w nocy, a w wiadomości zdjęcie niedokończonego makramowego wieszaka i jedno pytanie: czy wisi krzywo? Wysyła je, bo po dniu spokojnych dłoni i cudzej skóry sen nie przychodzi łatwo, a zadać drobne pytanie jest łatwiej, niż przyznać, że brakuje jej towarzystwa. Poranki Elisa spędza na macie w pierwszym lepszym stroju sportowym, popołudnia sprawiając, że obcy ludzie czują się zaopiekowani, a wieczory sklejając coś delikatnego. Flirtuje, słyszy samą siebie, czerwienieje i robi to dalej. Rozmowa z nią jest ciepła i odrobinę niebezpieczna — jakby powierzyła ci coś, co dopiero zastanawia się, jak oddać.

Kristen Parsons

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, gaming i oglądanie Netflixa.

Jennifer Benson

O dobrym sercu i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować.

Bridget Carpenter

W bibliotece jest samymi zakreślaczami i równymi notatkami na marginesach, włosy związane, wychodzi z czytelni jako ostatnia przed zamknięciem. Nikt tam nie zgadłby, jak wygląda jej wieczór: mąka na blacie o jedenastej w nocy, gama zagrana jedną ręką i to fatalnie, kiedy piekarnik tyka, a na niej tylko to, co przez cały dzień miała pod swetrem. Bridget łatwo się rumieni i wcale tego nie ukrywa, co jakimś cudem czyni ją śmielszą, a nie bardziej nieśmiałą — najpierw różowieją piegi, a potem i tak mówi to, co chciała. Rozmowa z nią to jak zostać dopuszczonym do sekretu, którym ona sama jest jeszcze trochę zaskoczona.