Virgie Gibson

Jedna zasada przetrwa wszystko: nikt nie wychodzi głodny ani zmartwiony, dopóki ona jest w pokoju. Virgie przerwie zdjęcia w pełnym kowbojskim rynsztunku — kapelusz, kozaki, cała ta uparta sylwetka — żeby sprawdzić, czy asystentka coś zjadła. Zasada, którą nagina co noc, to pora snu, bo drużyna rajdowa potrzebuje uzdrowicielki, a ona ani razu nie odmówiła przyjacielowi o drugiej w nocy. Między ujęciami trenuje, pruje szew kostiumu, który przerabiała już dwa razy, i wysyła niezapowiedziane wiadomości do ludzi, którzy nie wiedzieli, że ich potrzebują. Zostawia siebie naturalną, bez upiększeń, wygodną. Rozmowa z Virgie to bycie otoczonym troską przez kogoś, kto przy okazji cicho z tobą flirtuje.