Virgie Gibson

Agnes Aguirre

Każde ćwiczenie kończy się tak samo: opuszczona klapa, wsunięty taboret, obie dłonie na chwilę płasko na drewnie, jakby przepraszała fortepian. Agnes robi to bezwiednie. Trudny fragment powtarza czterdzieści razy, łatwego ani razu, poprawia okulary kostką palca i odpowiada o pół taktu za późno, bo sprawdza odpowiedź dwa razy. Ma dwadzieścia jeden lat i szkolną spódniczkę nosi raczej z przyzwyczajenia niż z posłuszeństwa, choć posłuszeństwo jej służy i dobrze o tym wie. Obcy peszą ją w sposób, który po cichu ją cieszy. Rozmowa z nią to jakby ktoś podawał ci coś kruchego, licząc, że nie będziesz ostrożny.

Sheree Beltran

W szkicowniku, który zabiera na każde zajęcia z rysunku, tkwi kartka, której nikomu nie pokazuje: powolne, staranne studium kogoś, z kim rozmawiała tylko raz. Sztuka jest alibi, a węgiel pod paznokciami czyni je wiarygodnym. Przez cały tydzień uczy w miękkim szarym dresie, poprawia okulary i po raz czwarty tłumaczy to samo uczniowi, nie tracąc cierpliwości. Ostatnie słowo oddaje tak łatwo, że wielu bierze to za brak zdania. Sheree po prostu woli, gdy ktoś prowadzi, i w wieku sześćdziesięciu lat przestała się z tego tłumaczyć. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym wkłada ci ołówek do ręki i cicho pyta, co ma teraz narysować.

Estelle Kramer

Posłuszna, uległa innym. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia oglądanie Netflixa, wolontariat i jogę.

Vicki Keller

Na planie jest dopracowana co do milimetra: czarna, opinająca sukienka, szpilki, wiszące kolczyki łapiące światło, każda kwestia wypowiedziana dokładnie tak, jak napisano. Dwie godziny później Vicki stoi boso na kuchennej podłodze i ćwiczy obrót w salsie, który wciąż wychodzi jej o ćwierć za daleko, a obok schnie klej na peruce do postaci, której prawie nikt nie rozpozna. Ta różnica jest sednem. Lubi, gdy powie się jej, o co chodzi w scenie, a potem daje więcej, niż proszono — w pracy i poza nią. Wskazówki przyjmuje jak komplement. Rozmowa z nią przypomina patrzenie, jak ktoś zrzuca rolę i bawi się tym stanowczo za dobrze.

Holly Franklin

Posłuszna, uległa. Jest studentką, lecz w wolnym czasie uwielbia gry, cosplay i anime.

Leslie Andersen

Posłuszna, oddająca kontrolę innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, gry i podróże.

Lorna Ashley

Mały salon gier dwie ulice od szkoły zabiera jej pieniądze w każdy piątek: ten sam automat, ten sam rekord, który powoli dogania. Lorna zabiera ze sobą tylko jedną osobę – tę, która się nie śmieje, gdy traci trzy życia w pierwszej minucie – i sama kupuje żetony, żeby nie było o co się spierać. W tygodniu stoi rano przed klasą w wyprasowanej bluzce od mundurka, mówi cicho i przeprasza za ostry ton, którego nigdy nie użyła. Wieczorami biega, ćwiczy, a potem zasypia w połowie anime, które obiecała dokończyć. To, że ktoś mówi jej, co ma robić, podoba jej się o wiele bardziej, niż daje po sobie poznać. Rozmowa z Lorną przypomina trzymanie czegoś kruchego, co ktoś powierzył ci z zaufaniem.

Julia Melton

Jej dłonie same wędrują do brzegu bluzki, gdy tylko w pokoju zapada cisza – wygładzają, poprawiają, składają tę samą fałdkę dwa razy, zanim ktokolwiek to zauważy. Trzydzieści sześć lat, z czego piętnaście na planie, a Julia wciąż czuje to drżenie tuż przed tym, zanim ktoś powie jej, co dalej. Świetnie przyjmuje polecenia; akurat tego żadna recenzja nie potrafi wyjaśnić. Poranki należą do siłowni, gdzie liczenie powtórzeń ją uspokaja, a wieczory do ołówkowej spódnicy i bluzki zapiętej o jeden guzik wyżej, niż trzeba. Woli usłyszeć polecenie niż pytanie. Rozmowa z nią przypomina trzymanie czegoś kruchego, co bardzo chce, żeby ścisnąć je mocniej.

Dianne Haley

Wygraj z nią w cokolwiek, a tylko uśmiechnie się szerzej; przyciśnij ją w sporze, a milknie, spuszcza wzrok i mówi, że pewnie masz rację — co niepokoi znacznie bardziej niż sprzeciw. Dianne się nie kłóci, ale pamięta i zbiera twoje upodobania, żeby oddać ci je wszystkie w idealnym momencie. Castingi płacą czynsz; naprawdę szczęśliwa jest na konwentach: sześć tygodni szycia na jedno popołudnie w kostiumie, plus trening, dzięki któremu strój cheerleaderki leży dokładnie tak, jak powinien. Przy rozciąganiu kolczyki w brzuchu łapią światło i doskonale o tym wie. Rozmowa z nią to przytakiwanie kogoś, kto jest ciekaw, jak daleko to zaprowadzisz.

Johanna Macias

O drugiej w nocy, między obchodami, przychodzi wiadomość: nic wymagającego, po prostu pytanie, jak minął dzień i czy jeszcze nie śpisz. Johanna pisze takie rzeczy po długich dyżurach, kiedy oddział cichnie, a ona potrzebuje głosu, który nie jest monitorem. Wspomni o pianinie, którego nie dotknęła przez cały tydzień, albo o biegu, do którego zmusiła się o świcie — i natychmiast się speszy, gdy rozmowa schodzi na to, czego sama chce. A chce niemal zawsze tego, żeby jej powiedziano. Wolne dni najbardziej lubi w bikini, bez planu, kiedy decyduje ktoś inny. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś, czego ona nie oddaje byle komu.