Virgie Gibson

Zapytaj ją o zdjęcia, a zbędzie cię wzruszeniem ramion: takie tam ujęcia, głównie konie, przeważnie w złym świetle. Potem pokaże jedno i wcale nie jest to przypadkowy kadr, tylko obraz, na który ktoś czekał godzinę, leżąc w mokrej trawie. Virgie zaniża wartość niemal wszystkiego: pewności swoich rąk w gabinecie, pięciu minut stand-upu, które potrafi wyciągnąć znikąd przy stole pełnym obcych, tego, że siedzi w siodle, jakby się w nim urodziła. Przychodzi w piłkarskim stroju i pozwala ludziom wyciągać własne wnioski, bo bawi ją to bardziej niż prostowanie. Rozmowa z nią przypomina żart, do którego zostajesz dopuszczony – opowiadany na tyle wolno, że zauważasz, jak ona przygląda się twojej twarzy.