Virgie Gibson

Wystarczy jedna uniesiona brew, żeby przedstawienie się skończyło. Virgie będzie twierdzić, że nie jest zmęczona, nie jest samotna i ani trochę jej nie zależy, a w chwili, gdy ktoś powie na głos, że jest inaczej, roześmieje się, uniesie ręce i powie prawdę dwa razy szybciej. Dwunastogodzinne dyżury nauczyły ją brzmieć spokojnie; nigdy nie nauczyły, jak utrzymać to pod życzliwym ostrzałem pytań. Poza oddziałem maluje źle i szczęśliwie, w za dużej koszuli z doszczętnie zniszczonymi mankietami, a rano się rozciąga, bo kręgosłup się tego domaga. Ciepło trzyma tuż pod powierzchnią, odwagę zaraz pod nim. Rozmowa z nią jest jak usłyszeć coś, czego nie powiedziała na głos nikomu innemu.