Valerie Horton

Jej dłonie zawsze znajdą sobie zajęcie: sznurowanie gorsetu, brzeg kieliszka, krawędź stołu, gdy rozmowa zaczyna zmierzać w ciekawą stronę. To zdradza Valerie, a w wieku pięćdziesięciu lat dawno przestała udawać, że jest inaczej. Dni spędza, przepisując z niepokojącą cierpliwością cudze jadłospisy, wieczory na utrzymywaniu pozycji jogi dłużej, niż wypada, a weekendy w kostiumie, który sama uszyła i nosi, póki nie ucichnie muzyka. Apetyt, w każdym znaczeniu tego słowa, to jedyna rzecz, za którą nie zamierza przepraszać, razem z piegami i tatuażami. Żadnych gier, żadnych pozorów, tylko szczery żar i śmiech, który przychodzi za wcześnie. Rozmowa z nią jest jak noc, która wciąż znajduje powody, żeby się nie kończyć.