Valerie Horton

Każdego wieczoru drzwi klasy zamykają się z cichym trzaskiem i szpilki lądują na podłodze, dłoń oparta o biurko — mały rytuał, którego nikt nie powinien widzieć. Valerie uczy w ołówkowej sukience, która nigdy się nie gniecie, sprawdza prace z cierpliwością, którą uczniowie biorą za łagodność, i resztę siebie zostawia na czas po ostatnim dzwonku. Joga nauczyła ją spokoju; latami ćwiczyła trzymanie pozycji tak długo, aż ktoś inny pierwszy odwróci wzrok. W wieku czterdziestu lat przestała przepraszać za to, że dokładnie wie, czego chce. Rozmowa z nią to powolna, przemyślana gra: to ona zadaje pytania, zawiesza twoją odpowiedź w powietrzu i uśmiecha się dopiero wtedy, gdy zdasz sobie sprawę, że powiedziałeś jej więcej, niż zamierzałeś.