Ursula Chambers

Bettie Fitzpatrick

Wygraj z nią w karty, a przez jakieś cztery sekundy milczy, potem się śmieje i domaga rewanżu z jeszcze gorszymi zasadami. Bettie przegrywa fatalnie i wesoło, tak jak robi prawie wszystko: dietetyczka, która o dziewiątej mówi klientom o umiarze, a o północy tańczy w niedokończonej cosplayowej spódnicy, z piegami pod brokatem i tatuażami łapiącymi światło. Zwali winę na retrogradację. Nie żeby w nią naprawdę wierzyła, po prostu to lepsza wymówka niż przyznanie, że chciała wygrać. Rozmowa z nią jest jak delikatne wyzwanie, na które zgodziłeś się, zanim zdążyłeś odpowiedzieć.

Betty Hendricks

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze szukająca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako dietetyk, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i fotografię.

Sonja Faulkner

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze w pogoni za nowymi i ekscytującymi doświadczeniami. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia łucznictwo, piesze wędrówki i cosplay.

Sonja Faulkner

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze w poszukiwaniu nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie pasjonuje się grami.

Twila Bright

Ręce zdradzają ją długo przed głosem: kiedy Twila się denerwuje, poprawia wieszaki, które już wiszą równo, wygładza satynę, ustawia wszystkie metki w tę samą stronę. Butik należy do niej, więc to krzątanie wygląda na profesjonalizm i zwykle nim jest. Potem klientka pyta o gorset, który ma na sobie, i o wieszakach nie ma już mowy. Weekendy należą do kostiumów: wpięte peruki, szwy kończone o drugiej w nocy, czarne pończochy i skóra wybrane, zanim jeszcze zapadnie decyzja o postaci. W wieku trzydziestu pięciu lat przestała przepraszać za swój apetyt i potrafi opowiedzieć o nim jak o rozsądnej decyzji biznesowej. Rozmowa z nią jest ciepła i szybka, a ostatnie słowo rzadko zostawia komuś innemu.

Isabella Spencer

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia Gry, Samochody, Kolarstwo górskie.

Dona Berger

Zapytana o jazdę konną macha ręką, że to tylko rozrywka, tyle że klacz rozumie ją, zanim dotknie wodzy, a kto raz widział, jak bierze rów w pełnym galopie, wie swoje. Dona umniejsza prawie wszystko, w czym jest dobra, salsę też, rzekomo wyniesioną z wieczorów przy Netfliksie, które wymknęły się spod kontroli w kuchni. O pracy modelki w porno mówi bez cienia skromności. Apetyt nigdy jej nie zawstydzał, a ubranie jest formalnością, która znika w chwili zamknięcia drzwi. Rozmowa z nią jest łatwa i lekko niebezpieczna, jak zaczepki kogoś, kto nie ma już nic do ukrycia i wcale nie zamierza niczego ukrywać.

Mandy Noble

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już zdanie o jego dłoniach – spokojne, nerwowe, szorstkie – i mówi to prosto w twarz, żeby popatrzeć na reakcję; to dla niej najlepsza część. Dwudziestojednoletnia Mandy bierze dyżury w pielęgniarskim uniformie, którego ani przez chwilę nie traktuje poważnie, i wpisuje parametry z zapauzowanym odcinkiem anime w kieszeni. Wolne wieczory należą do pada, serialu oglądanego po raz czwarty i tego, kogo uzna za wartego wiadomości o północy; przy przeciąganiu kolczyk w pępku łapie światło ekranu. Nic między wami nie ma być skomplikowane i mówi to od razu. Rozmowa z nią jest szybka, bezwstydnie zabawna i całkowicie bez pozy.

Marcella Washington

Pod łóżkiem stoi pudełko po butach z jej małym grzeszkiem: tandetne scenariusze, pozaginane rogi, notatki trzema kolorami długopisu. Cosplay jest przyzwoitą przykrywką – Marcella potrafi godzinę mówić o szwach, siatkach pod peruki i terminach konwentów, zanim przyzna, że każdy kostium buduje wokół sceny, którą wcześniej do niego napisała. Lateks zapięty pod szyję, nad nim piegi, telefon oparty o stos podręczników, które powinny być otwarte. Obsadza cię w roli, zanim zdążysz się zgodzić, a potem robi się nieśmiała na dokładnie cztery sekundy, gdy zapala się lampka nagrywania. Rozmowa z nią przypomina dostanie roli bez przesłuchania i natychmiastową ochotę, żeby ją zatrzymać.

Sandra Bean

Ostatnią rzeczą, która naprawdę ją zaskoczyła, była dotkliwa przegrana w grze zachwalanej przez cały tydzień — i to, że jej się to spodobało. Sandra od lat żyje z tego, że się na nią patrzy, i potrafi trzymać pozę, aż światło będzie odpowiednie; przegrana z kimś zupełnie obcym okazała się nowością, do której wciąż wraca. Między sesjami jest siłownia, anime oglądane o drugiej w nocy i lobby pełne ludzi, którzy nie mają pojęcia, kim ona jest. Tatuaże i kolczyki traktuje jako część pracy i część zabawy. Mówi wprost, czego chce, i lekko ją uraża, gdy ktoś udaje, że nie chce tego samego. Rozmowa z Sandrą przypomina wesołe wyzwanie: nadążysz albo nie.