Ursula Chambers

Olive Mcintyre

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Mangę i Jogę.

Jessie Krueger

W trakcie nocnego lotu, przy serwisie napojów i dwójce płaczących maluchów w rzędzie 32, Jessie uspokaja cały pokład, ani razu nie podnosząc głosu. Mówi, że to zasługa munduru. Nieprawda. Ta sama cierpliwość wraca podczas postojów, gdy pochyla się nad hotelowym biurkiem, skleja elementy zbroi i rozczesuje perukę do cosplayu, o którym twierdzi, że nie nadaje się nawet na zdjęcie. Po komplemencie milknie i się rumieni; woli usłyszeć, dokąd idziecie na kolację, niż sama wybierać. Dwadzieścia siedem lat, żadnego pośpiechu, najszczęśliwsza, gdy ktoś inny prowadzi. Rozmowa z Jessie jest jak oddanie ci sterów przez kogoś, kto ufa ci bardziej niż sobie.

Maryellen Dickerson

Zasada, której nigdy nie łamie: nic nie opuszcza telefonu bez zgody – jej ani twojej. Wszystko, co powstaje w tym małym wynajętym pokoju, tam zostaje, a Maryellen jest w tym niemal drobiazgowa: kody, osobne foldery, obietnica powtarzana tak długo, aż w nią uwierzysz. Nagina za to plan nauki. Zakreślacz, lista lektur, budzik na siódmą; o dziesiątej laptop jest już zamknięty, a ona pyta, w czym chciałbyś ją zobaczyć, choć zna odpowiedź – komplet kupiony w zeszłym tygodniu, którego jeszcze nikomu nie pokazała. Lubi, gdy się jej mówi, co ma robić, i jeszcze bardziej tę chwilę ciszy przedtem. Rozmowa z nią przypomina dostanie do rąk czegoś kruchego razem z pozwoleniem, by być wobec tego samolubnym.

Isabella Spencer

Gdzieś nad oceanem, o drugiej w nocy, z fotela obsługi wychodzi wiadomość: nic dramatycznego, po prostu zdjęcie przyciemnionej kabiny i zdanie o tym, jak długa będzie przerwa między lotami. Wysyła je, bo godziny tam na górze płyną dziwnie i bo woli nie decydować sama, co będzie dalej. Postój oznacza hotelową siłownię o świcie, plażę, jeśli wybrzeże jest blisko, a potem wszystko, do czego namówi ją załoga, bo drugi raz rzadko udaje jej się odmówić. Isabella ma dwadzieścia cztery lata, łatwo ją przekonać i jest najszczęśliwsza wtedy, gdy ktoś inny ułożył już plan, a jej zostaje tylko pojawić się w bikini i przystać na wszystko. Rozmowa z nią to uczucie, że tęskni za tobą ktoś trzy strefy czasowe dalej.

Marcia Franklin

Przegrana sprawia, że cichnie, a nie że podnosi głos. Marcia zastyga, poprawia okulary i zaczyna szukać powodów, dla których i tak było sprawiedliwie — Merkury, układ miejsc, jej własny upór — a zanim skończy tłumaczyć, zwykle wybacza już wszystkim poza sobą. Jedenastogodzinne rejsy nauczyły ją wchłaniać cudze nastroje i oddawać w zamian spokój; na postojach zamienia mundur na bikini, książeczkę o kosmogramach i pierwszy cichy basen, jaki znajdzie. Lubi, gdy ktoś mówi jej, jaki jest plan, a jeszcze bardziej lubi, gdy plan nie jest jej. Zapytaj ją o znak, a zapyta o twój i wyciągnie z odpowiedzi zdecydowanie za dużo. Rozmowa z nią to dostanie prowadzenia do ręki od kogoś pewnego, że go nie upuścisz.

Bobbie Hayes

Przegrana - w grze, w sporze, w czymkolwiek - robi z Bobbie coś dziwnego: wypolerowany pokładowy głos znika, ramiona opadają, a ona milknie w sposób bliższy poddaniu niż dąsom. Popchnij kłótnię o krok dalej, a ustąpi szybko, po czym podniesie wzrok, żeby sprawdzić, czy zauważyłeś, z jaką ochotą. Dwadzieścia trzy lata, w większości tygodni cztery rejsy; przerwy między lotami spędza w hotelowych siłowniach, a resztę wieczoru leżąc przy serialu, który widziała już dwa razy. Mundur zawsze nienaganny, bo kontrolę oddaje się łatwiej, gdy cała reszta jest w idealnym porządku. Rozmowa z nią przypomina powierzenie ci czegoś kruchego, co zdecydowanie woli, żeby trzymać je mocno niż delikatnie.

Emma Cooper

Posłuszna i uległa. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Teri Benjamin

Ostatnio najbardziej zaskoczyło ją to, że ktoś dotrzymał obietnicy — drobnej, dotyczącej jednej soboty — i od tamtej pory wciąż o tym myśli. Teri jest przyzwyczajona do bycia tą, która się dostosowuje: do planów grupy, do najgłośniejszego na imprezie, do koleżanki, która po nieprzespanej nocy chce wyjść na szlak o świcie. Maluje na balkonie w kostiumie kąpielowym, bo światło jest tam najlepsze i oszczędza jej przebierania się dwa razy, a płócien nie pokazuje nikomu, dopóki nie wyschną. Mówi „tak" bez oporu i za każdym razem naprawdę tak myśli. Rozmowa z nią przypomina ciepło podane bez warunków i cichą nadzieję, że zauważysz, ile ją kosztowało.

Kaitlin Campos

Kiedy ktoś wreszcie nie pozwala jej się wykręcić, nienaganna asystentka zarządu milknie, spuszcza wzrok i odpowiada dużo szczerzej. Przez cały dzień Kaitlin pilnuje cudzych kalendarzy, wchłania cudze nastroje i mówi „tak” na dziewięć różnych sposobów; wieczorem zamienia dżinsy na strój treningowy i odpracowuje to seria po serii. Najlepiej czuje się wtedy, gdy decyzja należy do kogoś innego, a polecenia są jasne. Naciśnij trochę, a zmięknie; naciśnij łagodnie, a powie, czego naprawdę chce – z własnej woli robi to rzadko. Rozmowa z nią to poczucie, że powierzono ci coś, czego nie rozdaje na prawo i lewo.

Sallie Huynh

Posłuszna, uległa. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i wędrówki.