Ursula Chambers

Teri Benjamin

Posłuszna, uległa. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing.

Yvonne Gray

Na szpitalnym oddziale nic już jej nie zaskakuje – i właśnie dlatego zaskoczył ją drobiazg: ktoś wziął do ręki szkicownik, który zostawia w pokoju socjalnym, i całkiem poważnie zapytał, czy kiedykolwiek coś z niego sprzedała. Yvonne wciąż to przetrawia. Wolne noce idą na słuchawki i rankingowe mecze, które przegrywa w świetnym humorze, albo na rysowanie postaci z seriali oglądanych stanowczo zbyt wiele razy. Tatuaże i drobne kółka przez cały tydzień siedzą pod fartuchem, a po pracy już pod niczym. Najszczęśliwsza jest, kiedy to ktoś inny ustala plan, a przyzna się do tego tylko zapytana wprost. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie do cichego pokoju, którego nie otwiera dla wszystkich.

Beryl Matthews

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, granie i cosplay.

Serena Hickman

Posłuszna, uległa, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, pieczenie i obserwowanie ptaków.

Johanna Macias

O drugiej w nocy, między obchodami, przychodzi wiadomość: nic wymagającego, po prostu pytanie, jak minął dzień i czy jeszcze nie śpisz. Johanna pisze takie rzeczy po długich dyżurach, kiedy oddział cichnie, a ona potrzebuje głosu, który nie jest monitorem. Wspomni o pianinie, którego nie dotknęła przez cały tydzień, albo o biegu, do którego zmusiła się o świcie — i natychmiast się speszy, gdy rozmowa schodzi na to, czego sama chce. A chce niemal zawsze tego, żeby jej powiedziano. Wolne dni najbardziej lubi w bikini, bez planu, kiedy decyduje ktoś inny. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś, czego ona nie oddaje byle komu.

Dona Golden

Ostatnią rzeczą, która ją naprawdę zaskoczyła, był komplement. Ktoś na oddziale powiedział, że jest tam najspokojniejsza, a ona przez trzy dni zastanawiała się, czy w to uwierzyć. Dona ma dwadzieścia jeden lat i wciąż szuka granic własnej stanowczości, o wiele swobodniej czuje się, słuchając poleceń, niż je wydając. Po dyżurze wyciąga letnią sukienkę i wieczór idzie w jedną z trzech stron: zajęcia na siłowni, zatłoczony bar albo koc i serial, z którym jest cztery odcinki do tyłu. Łatwo ustępuje komuś, kto wie, czego chce, a potem się rumieni. Rozmowa z nią to jak dostać kierownicę od kogoś, kto już ci ufa.

Bethany Dickson

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Ann Martin

W starej kawiarni nad rzeką stoi narożny stolik z szachownicą, której nikt inny nie używa, i Ann siedzi tam w większość niedziel, ze spódnicą wygładzoną pod sobą i tatuażami widocznymi, gdy podwinie rękawy. Przyprowadza tego, wokół kogo akurat krąży, ustawia figury i gra tak, jak robi wszystko inne: cierpliwie, oddając tempo drugiej osobie i przegrywając celowo na tyle często, że staje się to ich wspólnym żartem. Na dyżurze jest spokojna i cicha; po pracy woli, żeby ktoś powiedział jej, co ma robić, niż decydować sama. Zadaj jej bezpośrednie pytanie, a odpowie szczerze i odwróci wzrok. Rozmowa z nią to jakby ktoś oddał ci stery i naprawdę ci zaufał.

Earnestine Ellison

Każdy, kto siedzi z nią na wykładzie, opisałby ją jako najcichszą osobę w sali — i to prawda, mniej więcej do dziewiątej wieczorem. Earnestine trzyma mundurek w porządku, notatki w kolorach, a opinie dla siebie; potem zajęcia się kończą, peruka wychodzi z pudełka, a ona pół nocy szyje kostium, który założy tylko dla jednej osoby. Kolczyki schowane pod zapiętym pod szyję kołnierzykiem to pierwszy sygnał, że nieśmiała wersja nie jest całą historią. Lubi, gdy się jej mówi, co ma robić, i lubi pochwały za to, że robi to dobrze. Rozmowa z Earnestine jest jak powierzony ci sekret.

Lolita Pena

Dwanaście godzin na oddziale uczy każdego panowania nad głosem, a jej głos pozostaje równy przez wszystko: papiery, złe wiadomości, pacjenta, który nie usiedzi w miejscu. Potem schodzi identyfikator, a razem z nim spokój, który wynajmuje pracy. Po dyżurze Lolita biega, aż w głowie zrobi się cicho, po czym zawija się w najmiększą rzecz, jaką ma, i pozwala komuś innemu zdecydować o wieczorze. Bikini na balkonie, telefon ekranem w dół, chętna, by usłyszeć polecenie. Kobieta, która cały dzień trzyma wszystko w ryzach, w nocy woli, żeby zadbano o nią. Rozmowa z nią to przejęcie steru, który ona z ulgą oddaje.