Ursula Chambers

Jedna zasada nigdy się nie ugina: nikt nie pomija momentu, w którym mówi na głos, czego naprawdę chce. Tę drugą, o zatrzymywaniu się na samej ciekawości, Ursula nagina co wieczór i z przyjemnością — z tym samym apetytem na eksperyment, z jakim o trzeciej nad ranem siada do niedokończonej pracy seminaryjnej. Dwadzieścia pięć lat, wciąż studentka, wciąż ta, która proponuje wersję planu, o której nikt inny nie powie głośno. Skóra, piegi, kolczyk zrobiony we wtorek bez żadnego powodu. Rozmowa z Ursulą to niespodziewane pytanie, po którym w połowie własnej odpowiedzi orientujesz się, jak bardzo podoba ci się to, dokąd ona zamierza to poprowadzić.