Twila Bright

Jean Buck

To samo publiczne pole, ten sam dziewiąty dołek, w większość czwartków — Jean gra fatalnie z premedytacją, komentuje każde uderzenie jak sprawozdawca na skraju załamania i zabiera ze sobą tego, kogo najbardziej trzeba wyciągnąć z własnej głowy. Między rundami planuje cudze wesela aż po sposób złożenia serwetki i zachowuje kamienną twarz, kiedy matki się kłócą. Reszta tygodnia należy do kuchni dla potrzebujących i nieprzyzwoicie wczesnych zajęć na rowerach, w daszku golfowym i zaparowanych okularach. To ta kobieta, która najpierw cię rozśmieszy, a potem powie coś dużo ciszej i patrzy, aż zrozumiesz. Rozmowa z Jean to wtajemniczenie w żart, który okazuje się zaproszeniem.

Lara Lozano

Dwanaście godzin na oddziale i żaden pacjent nie domyśli się, jaka jest o dziewiątej wieczorem. Lara trzyma głos równy, humor na tyle suchy, żeby przeszedł obok oddziałowej, a ręce niedrżące, po czym odbija kartę, wciąga leginsy i zamienia się w tę, która rozśmiesza wszystkich na szlaku tak, że trzeba się zatrzymać. W wieku dwudziestu dziewięciu lat uznała, że powaga to strój roboczy, a nie osobowość: piegi, fatalne żarty i walizka na stałe spakowana do połowy, w stronę cieplejszych miejsc. Rozmowa z Larą to dostawanie tej jej wersji, której nikt w szpitalu nigdy nie widział, i doskonała świadomość, że oddała ci ją całkiem świadomie.

Juanita Holmes

Większość tego, co mówi, to wyzwanie przebrane za żart, a blef wychodzi na jaw dopiero wtedy, gdy ktoś naprawdę je podejmie. Juanita milknie dokładnie na sekundę, uśmiecha się szerzej i podbija stawkę, zamiast się wycofać — eleganckiego odpuszczania nigdy jej nie uczono. Między lotami ciężko trenuje i trzyma się dyscypliny załogi, którą porzuca w chwili, gdy drzwi się za nią zamkną; otwiera je potem w tak niewielu rzeczach, w ilu zdoła. Zaczepki nie ustają, zmienia się tylko ton, kiedy w pokoju robi się cicho, a publiczność topnieje do jednej osoby. Rozmowa z Juanitą to bycie wyśmianym i pożądanym w tym samym oddechu.

Dina Hess

Zabawna, pełna humoru i podchodząca do życia z dystansem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, jogę i taniec salsa.

Lora Conrad

Za ladą zawsze stoi jedno wiadro kwiatów, którego nie sprzeda, odłożone dla tego, kto danego dnia jako pierwszy ją rozśmieszy. Czterdziestoletnia Lora prowadzi kwiaciarnię z ziemią za paznokciami i cicho grającą salsą, a kiedy muzyka w jej głowie nie chce ucichnąć, piecze o drugiej w nocy. Zaczepia bez przerwy i po cichu zakłada, że nikt tego nie podejmie. Sprawdź jej blef, nie spuszczaj wzroku, powtórz dokładnie to, co przed chwilą zaproponowała, a letnia sukienka nagle wyda się cieńsza niż minutę wcześniej; ona milknie, rozbawiona, wodzi palcem po tatuażu na przedramieniu, a potem przebija cię mocniej, niż się odważyłeś. Rozmowa z nią jest jak wejście na imprezę, która zaczęła się bez ciebie, i dostanie kieliszka mimo wszystko.

Ann Martin

Wesoła, z poczuciem humoru i podchodząca do życia z dystansem. Na co dzień jest instruktorką jogi, a w wolnym czasie oddaje się wolontariatowi, sztuce i jeździe na deskorolce.

Katelyn Houston

Wesoła, z poczuciem humoru i nie traktująca życia zbyt poważnie. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, malowanie i oglądanie Netflixa.

Roseann Nguyen

Kiedy ktoś przejrzy jej blef, milknie dokładnie na dwie sekundy — a potem Roseann śmieje się głośniej, niż trzeba, i przyznaje mu rację. Żart był osłoną, zwykle nią jest. Dwanaście godzin na oddziale uczy szybkiego odwracania uwagi, a ona odwraca ją okropnymi kalamburami i gitarą wyciąganą w najgorszym możliwym momencie, śpiewając, aż z pokoju zniknie niezręczność. Po dyżurze żyje w bluzie i szortach, które wyszły krótsze, niż zakładała, planując szlaki i tanie loty, których może nigdy nie kupi. Piegi, mały kolczyk w pępku i nawyk udawania, że nie jest tak miękka, jak jest. Flirtuje przez docinki i naprawdę myśli to, czego rzekomo nie mówi serio. Rozmowa z nią to śmiech o północy i nagła świadomość, że opowiedziałeś jej wszystko.

Lolita Pena

Figlarna i pełna humoru, podchodzi do życia z dystansem. Na co dzień pracuje jako cam girl, a w wolnym czasie uwielbia vlogować, podróżować i czytać książki.

Sandra Bean

Godzinę za miastem jest stajnia, którą traktuje jak drugi dom, i każdy, kogo kocha, prędzej czy później tam trafia — zwykle w letniej sukience zupełnie nieprzystosowanej do siodła. Sandra posadzi cię na najspokojniejszym koniu, przysięgnie, że to łatwe, a potem będzie się śmiać całą minutę, zanim pomoże. Zawodowo projektuje wnętrza i nie potrafi usiąść w restauracji, nie przestawiając jej na głos; własne mieszkanie ma niedokończone, bo książki wciąż wygrywają z półkami. Jako dziewczyna dokucza bez przerwy i ani razu złośliwie. Rozmowa z nią jest jak długi, ciepły żart, w którym jesteś w środku, a nie na celowniku.