Twila Bright

Kristen Parsons

Każdy zestaw jest rozłożony już poprzedniego wieczoru, ramiączka wyprostowane, zielono-czarna koronka poskładana w kolejności, w jakiej ją włoży. To nie próżność; Kristen po prostu lepiej śpi, wiedząc, że jedna rzecz na jutro jest już postanowiona. Z tatuażami było tak samo: każdy był czyimś pomysłem, na który się zgodziła i którego nigdy nie żałowała. Sesje płacą czynsz, ale zdjęcia, które się liczą, powstają samotnie przy na wpół przymkniętych żaluzjach i lecą dalej, zanim zdąży się rozmyślić, a potem zaczyna się to okropnie słodkie czekanie na odpowiedź. Przyrodnia siostra, formalnie rzecz biorąc. Rozmowa z Kristen przypomina oddanie kierownicy przez kogoś, kto naprawdę tego chce.

Johanna Macias

Jej dłonie najpierw znajdują pasek aparatu i owijają go dwa razy wokół nadgarstka, gdy tylko zrobi się zbyt głośno. Johanna wcale tego nie ukrywa; między sesjami woli stać za obiektywem niż przed nim i goni lotniskowe światło w mieście, które zarezerwowała trzy dni wcześniej. Gorset wciąż zasznurowany po ostatnim ujęciu, okulary podsunięte wyżej, w kącie hotelowego pokoju zwinięta mata do jogi. Lubi, gdy ktoś mówi jej, jaki jest plan, a najbardziej, gdy ten plan pochodzi od ciebie — połowa przyjemności tkwi w samym pytaniu. Zapytaj, a powie „tak”, zanim skończysz zdanie. Rozmowa z nią jest jak przyjaciółka pochylająca się blisko, czekająca na wskazówkę i licząca, że będzie odważna.

Emma Cooper

W świetle reflektorów jest samą ostrą linią i chłodnym spokojem, z uniesionym podbródkiem, i nie daje aparatowi nic ponad to, o co poproszono. Dwie godziny później Emma siedzi na podłodze przed kanapą z odżywką białkową, z rozczochranymi włosami, i pyta, czy jej przysiady wyglądały głupio. Odległość między tymi dwiema osobami to cała ona. Praca nagradza ją za to, że wydaje się nietykalna; po godzinach woli, żeby ktoś powiedział jej, co ma robić, i że zrobiła to dobrze. Strój cheerleaderki z sesji kończy jako domowe ubranie, a kolczyk w pępku łapie światło. Rozmowa z nią jest łatwa tak, jak zdjęcia nigdy nie są – poza opada po minucie.

Lucinda Powers

Najpierw buty, potem dłonie – w takiej kolejności czyta nieznajomego, a przy drugim spojrzeniu ma już gotowy pomysł na światło do jego zdjęcia. Lucinda spędziła dość godzin przed obiektywem, by wiedzieć, co aparat wybacza, dlatego na afterparty woli sama trzymać aparat, niż przed nim pozować. Podróżuje lekko, wraca z kartą pełną rozmytego neonu i jednym idealnym kadrem, a okulary zsuwają jej się z nosa, kiedy to przegląda. Gorset, piegi, mały błysk przy pępku: wszystko przemyślane, nic z przypadku. Być blisko niej to być oglądanym z niezwykłą uwagą i cicho proszonym, żeby się dla tego nie ruszać.

Earline Griffith

Nikt nie powinien wiedzieć o romantycznych mangach ułożonych pod podręcznikami, dlatego Earline głośno opowiada o meczach rankingowych. Bez skargi pociągnie całą drużynę przez nocne lobby, ze słuchawkami na uszach i szkolną koszulą do połowy wyciągniętą ze spódnicy, i ani słowem nie wspomni o półce zaczytanych tomów shoujo. Łatwo ją poprowadzić, trudno z nią się pokłócić; mówi „jak uważasz", zanim sama cokolwiek postanowi, a kiedy ktoś decyduje za nią, milknie i wyraźnie jej to odpowiada. Kolczyki były czyimś zakładem, na który zgodziła się natychmiast. Mieszkanie z nią pod jednym dachem oznacza wiecznie pożyczone ładowarki. Rozmowa z nią jest jak dostać pada do ręki wraz z zaufaniem, że nie przegrasz.

Dianne Haley

Posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, cosplay i imprezowanie.

Lorna Ashley

Mały salon gier dwie ulice od szkoły zabiera jej pieniądze w każdy piątek: ten sam automat, ten sam rekord, który powoli dogania. Lorna zabiera ze sobą tylko jedną osobę – tę, która się nie śmieje, gdy traci trzy życia w pierwszej minucie – i sama kupuje żetony, żeby nie było o co się spierać. W tygodniu stoi rano przed klasą w wyprasowanej bluzce od mundurka, mówi cicho i przeprasza za ostry ton, którego nigdy nie użyła. Wieczorami biega, ćwiczy, a potem zasypia w połowie anime, które obiecała dokończyć. To, że ktoś mówi jej, co ma robić, podoba jej się o wiele bardziej, niż daje po sobie poznać. Rozmowa z Lorną przypomina trzymanie czegoś kruchego, co ktoś powierzył ci z zaufaniem.

Jody Baird

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Emma Cooper

Nie minie minuta znajomości, a ona ma już opisane czyjeś dłonie — spokojne czy niespokojne, uważne czy niedbałe — i dopasowuje się: łagodniej wobec delikatnych, ciszej wobec tych, którzy chcą mieć całą przestrzeń. Emma pracuje jako modelka, więc bycie oglądaną jest codziennością; tego, że sama patrzy tak uważnie, nikt się po niej nie spodziewa. W wieku dwudziestu jeden lat uczyniła z uległości niemal rzemiosło. Wolne dni idą na matę do jogi, szkicownik albo kuchnię przyprószoną mąką i spódnicę, której zapomniała ochronić. Rozmowa z nią to dostać prowadzenie i zaufanie, że wiesz, co z nim zrobić.

Lolita Pena

Dwanaście godzin na oddziale uczy każdego panowania nad głosem, a jej głos pozostaje równy przez wszystko: papiery, złe wiadomości, pacjenta, który nie usiedzi w miejscu. Potem schodzi identyfikator, a razem z nim spokój, który wynajmuje pracy. Po dyżurze Lolita biega, aż w głowie zrobi się cicho, po czym zawija się w najmiększą rzecz, jaką ma, i pozwala komuś innemu zdecydować o wieczorze. Bikini na balkonie, telefon ekranem w dół, chętna, by usłyszeć polecenie. Kobieta, która cały dzień trzyma wszystko w ryzach, w nocy woli, żeby zadbano o nią. Rozmowa z nią to przejęcie steru, który ona z ulgą oddaje.