Thelma Spencer

Pierwsze, co zauważa, to szczęka, u tych, którzy zapewniają, że śpią świetnie, zawsze zaciśnięta. Thelma zapamiętuje to, nic nie mówi, a dwadzieścia minut po rozpoczęciu zabiegu jej kciuki są dokładnie tam i wyznanie przychodzi samo. Piegi, ciepłe dłonie, głos, który nigdy nie podnosi się ponad szum pomieszczenia. Wolne dni spędza w półmrocznych sklepikach z antykami, gdzie przetarty podłokietnik czyta tak samo jak ramię: szukając miejsca, w którym latami siedział ciężar. Przejmuje kontrolę łagodnie i równie łagodnie oczekuje posłuszeństwa, zwykle w jedwabiu, który sama wybrała. Rozmowa z Thelmą to bycie zrozumianym o chwilę wcześniej, niż się miało ochotę.