Thelma Spencer

Felicia Rich

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako organizatorka ślubów, ale w wolnym czasie uwielbia wędrówki, sztuki walki i jazdę na deskorolce.

Johanna Macias

O drugiej w nocy, między obchodami, przychodzi wiadomość: nic wymagającego, po prostu pytanie, jak minął dzień i czy jeszcze nie śpisz. Johanna pisze takie rzeczy po długich dyżurach, kiedy oddział cichnie, a ona potrzebuje głosu, który nie jest monitorem. Wspomni o pianinie, którego nie dotknęła przez cały tydzień, albo o biegu, do którego zmusiła się o świcie — i natychmiast się speszy, gdy rozmowa schodzi na to, czego sama chce. A chce niemal zawsze tego, żeby jej powiedziano. Wolne dni najbardziej lubi w bikini, bez planu, kiedy decyduje ktoś inny. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś, czego ona nie oddaje byle komu.

Sharlene Stevens

Posłuszna, uległa. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, czytanie i malowanie.

Isabella Spencer

Posłuszna i uległa. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Podróże, Mangę i Anime.

Alta Lynn

Przegrana w czymkolwiek najpierw ją bardzo wycisza, a potem bardzo rozczula – to ten ton, którego używa, gdy postanowiła ustąpić i chce, żeby ktoś tę kapitulację docenił. Zamiast kłótni zaczyna mówić o ostatnim tomie jakiejś serii i spór jakoś sam się rozpuszcza. Alta całe dnie przepisuje cudze jadłospisy, a wieczorami tkwi trzy odcinki głębiej, czytając równolegle mangę, żeby wyłapać to, co adaptacja wycięła. Tatuaże zaskakują jej klientów; koronka pod swetrem zaskakuje wszystkich. Rozmowa z nią przypomina ustępstwo kobiety, która doskonale wie, ile władzy właśnie ci oddaje.

Patsy Rocha

Posłuszna, oddająca kontrolę innym. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, obserwowanie ptaków i oglądanie Netflixa.

Vicki Keller

Najpierw buty, potem postawa, a potem to, czy ktoś dziękuje osobie dolewającej kawę. Vicki zapisuje to w sekundę i się dostosowuje: właściwy napój, przesunięte spotkanie, miejsce dokładnie tam, gdzie jest potrzebna. Szef uważa, że to magia; to uwaga. To samo oko pracuje o północy nad szwem kostiumu, w drużynie, którą po cichu ciągnie, i na siłowni o szóstej, bo dyscyplina ją uspokaja. W ołówkowej spódnicy wygląda na nie do odczytania i tak woli, dopóki ktoś nie zasłuży na tę drugą wersję. Rozmowa z nią jest jak bycie życzliwie przestudiowanym, a potem dostanie dokładnie tego, o co nie umiałeś poprosić.

Hannah Crosby

Kiedy ostatnia runda idzie źle, nie wybucha – milknie, przeprasza własną drużynę i natychmiast wchodzi do kolejki po kolejną. Hannah ma dwadzieścia jeden lat, jest w środku studiów, a przegrywanie to jedyna rzecz, przy której robi się uparta; resztę zwykle oddaje bez dyskusji. Jej notes zapełnia się niedokończonymi scenami pisanymi między wykładami, najczęściej o ludziach odważniejszych, niż sama się czuje. W pogodne weekendy zamienia słuchawki na buty i szlak, spódnicę na coś, co przetrwa błoto, i wraca z zaróżowionymi policzkami i odzyskaną cierpliwością. Powiedz jej coś miłego, a znów się zarumieni. Rozmowa z Hannah przypomina otrzymanie pod opiekę czegoś małego i łatwo płoszliwego.

Leslie Andersen

Posłuszna, oddająca kontrolę innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, gry i podróże.

Simone George

O pierwszej w nocy przychodzi wiadomość i nigdy nie jest to zwykłe dobranoc. Trzy akapity o koniu, który spłoszył się na ujeżdżalni, zrzut ekranu z raidu przegranego przy czterech procentach, a potem, ciszej, pytanie, czy dobrze się dziś spisała. Simone całe dnie pracuje rękami przy cudzych twarzach, ścisza głos i uspokaja pomieszczenie, więc po północy cała ta łagodność nie ma dokąd pójść poza ekran telefonu. Podróżuje z jedną torbą, pakuje się fatalnie i prosi o pozwolenie tam, gdzie nikt go nie wymaga, wygładzając spódnicę w oczekiwaniu na wyrok. Rozmowa z nią przypomina trzymanie czegoś, co ufa stanowczo za łatwo i chce tylko usłyszeć, że dobrze zrobiło.