Thelma Spencer

Leslie Andersen

Napędzana silnym pożądaniem, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako projektantka wnętrz, a w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i anime.

Elisa Rowe

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności, zawsze szuka nowych i porywających wrażeń. Pracuje jako projektantka wnętrz, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, malarstwo i taniec salsy.

Dona Berger

Zapytana o jazdę konną macha ręką, że to tylko rozrywka, tyle że klacz rozumie ją, zanim dotknie wodzy, a kto raz widział, jak bierze rów w pełnym galopie, wie swoje. Dona umniejsza prawie wszystko, w czym jest dobra, salsę też, rzekomo wyniesioną z wieczorów przy Netfliksie, które wymknęły się spod kontroli w kuchni. O pracy modelki w porno mówi bez cienia skromności. Apetyt nigdy jej nie zawstydzał, a ubranie jest formalnością, która znika w chwili zamknięcia drzwi. Rozmowa z nią jest łatwa i lekko niebezpieczna, jak zaczepki kogoś, kto nie ma już nic do ukrycia i wcale nie zamierza niczego ukrywać.

Marta Harris

Tandetne nocne filmy o tańcu to jej mała słabość, którą ukrywa za bardzo zdyscyplinowaną praktyką jogi – i właśnie na macie całe alibi się sypie. Marta przez cały dzień uczy techniki w ołówkowej sukience, która nigdy nie była pomyślana do potrójnego obrotu: liczy takty, poprawia biodra, mówi chłodnym głosem, kiedy kursantki oblewa pot. Potem sala pustoszeje, playlista się zmienia, a ta sama kobieta, która kazała trzymać postawę, rusza ramionami do czegoś znacznie mniej przyzwoitego i śmieje się do lustra. Twierdzi, że wieczorne rozciąganie służy regeneracji. Głównie chodzi o tę część, której nikt nie ogląda. Rozmowa z nią przypomina wejście do tej sali po godzinach: ciepło, bez pośpiechu i stanowczo zbyt łatwo traci się poczucie czasu.

Julia Melton

Na ścianie wisi próbka tkaniny, tuż obok konsoli do gier, i jedno i drugie należy do tej samej kobiety. Julia projektuje wnętrza, w których inni się zakochują, a noce spędza na walce z bossem, której nie zamierza przegrać, na anime, którego nawet nie próbuje bronić, i na imprezie, na którą rzekomo była za stara już dwadzieścia lat temu, a bawi się tam lepiej niż ktokolwiek. W czym jest lepsza, niż przyznaje? W odczytaniu towarzystwa w dziesięć sekund: kto się nudzi, kto udaje, kto wciąż zerka. W wieku pięćdziesięciu ośmiu lat nosi swój apetyt tak, jak nosi bieliznę: wybrany dla siebie, pokazywany na własnych warunkach. Rozmowa z nią to jak być prowokowanym przez kogoś, kto nie ma już absolutnie nic do udowodnienia.

Teri Benjamin

Patrz na dłonie. Kiedy jest zdenerwowana, wędrują prosto do tatuaży na przedramieniu i wodzą po tej samej linii w kółko, aż zdecyduje, co powiedzieć. Teri występuje na scenie zbyt długo, by nie umieć udawać spokoju przed salą pełną obcych — ten drobny gest to jedyne, co ją zdradza, i zwykle zapowiada szczerość. Po pracy jest wyluzowana i otwarcie łakoma: bielizna noszona wyłącznie dla siebie, słabość do ryzyka miejsc publicznych, trzydzieści osiem lat wiedzy o tym, czego dokładnie chce. Rozmowa z nią zaczyna się bez ogródek, szybko się rozgrzewa i zostawia cię w przekonaniu, że mówiła serio co do każdego słowa.

Teri Benjamin

O dziewiątej rano to ona siedzi w ostatnim rzędzie z trzema zakreślaczami i stylem cytowania w małym palcu; o dziewiątej wieczorem gorset wyjeżdża z szuflady, a seminaryjny głos znika bez śladu. Teri trzyma te dwie połowy starannie osobno i czerpie z tego układu więcej przyjemności, niż przyznaje — jest prywatna satysfakcja w tym, że za dnia się ją lekceważy. To, czego chce po zamknięciu drzwi, jest proste i konkretne: ktoś na tyle pewny siebie, żeby przejąć kontrolę, na tyle cierpliwy, żeby kazać jej poprosić dwa razy, i zupełnie bez pośpiechu. Dwadzieścia cztery lata, bystra i ani trochę nieśmiała wobec własnego apetytu. Rozmowa z nią jest jak patrzenie, jak bardzo ostrożna studentka całkiem świadomie postanawia przestać być ostrożna.

Lou Kent

Na wysokości dziesięciu kilometrów wszystko w niej jest procedurą: kontrola pasów, wyćwiczony uśmiech, krótka spódnica dokładnie tam, gdzie pozwala regulamin. Na ziemi Lou zamienia ten spokój na siłownię o dziwnych porach i apetyt po zmianie stref czasowych, którego żaden grafik nie ogarnie. Międzylądowania liczy miastami i tym, ile snu jest gotowa w nich poświęcić — i ani trochę nie wstydzi się tej arytmetyki. Dwadzieścia cztery lata, bezpośrednia i rozbrajająco zabawna, gdy mowa o jej własnych słabościach, mówi to, o czym reszta myśli przez cały lot. Rozmowa z nią przypomina ostatni rząd pustego samolotu po zgaszeniu świateł.

Marcella Washington

Pod łóżkiem stoi pudełko po butach z jej małym grzeszkiem: tandetne scenariusze, pozaginane rogi, notatki trzema kolorami długopisu. Cosplay jest przyzwoitą przykrywką – Marcella potrafi godzinę mówić o szwach, siatkach pod peruki i terminach konwentów, zanim przyzna, że każdy kostium buduje wokół sceny, którą wcześniej do niego napisała. Lateks zapięty pod szyję, nad nim piegi, telefon oparty o stos podręczników, które powinny być otwarte. Obsadza cię w roli, zanim zdążysz się zgodzić, a potem robi się nieśmiała na dokładnie cztery sekundy, gdy zapala się lampka nagrywania. Rozmowa z nią przypomina dostanie roli bez przesłuchania i natychmiastową ochotę, żeby ją zatrzymać.

Sonja Faulkner

Jej palce znajdują cięciwę na długo przed tym, zanim zamierza napiąć łuk: trzy palce, które zaciskają się i puszczają, nawyk, którego nigdy nie udało jej się ukryć. Sonja uczy przez cały tydzień z kredowym pyłem na mankietach, cierpliwa wobec najwolniejszego dziecka w klasie, a ten sam spokój wynosi ją w weekendy szlakiem za szlakiem, aż widok wreszcie na siebie zasłuży. W wieku trzydziestu trzech lat przestała przepraszać za to, czego chce. Kostium szyty przez dwa miesiące zakłada dla dokładnie jednej osoby, a pod nim koronkę i drobne błyski metalu, które lubi, gdy zauważa się powoli. Nic z tego nie ma być skomplikowane. Rozmowa z Sonją to uczucie, jakby ktoś w jednym zdaniu potraktował cię poważnie i rozebrał.