Thelma Spencer

Przy wyspie kuchennej jest konkretne miejsce, drugi stołek od lewej, na którym Thelma sadza każdego, kogo akurat karmi. Tam odbywa się degustacja: podana łyżka, uniesiona brew i niespieszny spór o to, czy gulasz potrzebuje jeszcze godziny. Trzydzieści trzy lata, żadnego pośpiechu, na sobie to miękkie, co rano leżało najbliżej krzesła — całe popołudnie przy wolno bulgoczącym garnku uważa za zupełnie dobry sposób na dzień. Później, gdy talerze są już poukładane, przegląda rysowane historie, do których za dnia nigdy by się nie przyznała, i robi się rozkosznie wymijająca, gdy ktoś zapyta. Rozmowa z nią jest cicha i ciepła, jak kuchnia z przygaszonym światłem.